24 Şub 2009

bilmeden..



gri bir sabaha uyandım, dün
alelacele giyinirken,
siyah pantolonumun üzerindeki tozları elimle silkelerken, düşündüm ilk.
özlediğimi, seni.

istanbul'un kar yağmamış semtinde başlayıp,
kaldırımları beyaza boyanmış bir başka semtinde
son buldu yolculuğum,
sivri burun çizmelerimin sebep olduğu
kaymama çabamlarımla.

soğuk bir oda da
kupa da içilen çaya, ısıtsın diye tutunurken
asıl özlemindi yakan, beni.

kalan o tek fotoğrafındaki, gülüşü kattım
yüzümdeki gülüşün içine..
bir-iki kırık dökük söz vardı bir de kalan
ne anlattın
ne söyledin
neydi gerisinde saklanan
okudum.

çantamdaki kitabın,
orta sayfalarında
esas oğlan, esas kıza sarılıp
öperken, alev alev
okudum ya..
öyle okudum.

ve tüm bu özlemin ardından,
kat be kat
sustum sana.

gri bir sabaha uyandım, bugün.

bugün ve yarın da
daha kaç kez özleyeceğim seni,
ben bilmeden..
sen bilmeden..

3 yorum:

Elif..den dedi ki...

Daha kaç kez özleyeceğim seni,sen bilmeden,ben bilmeden..
finalle son noktayı koymuşsun..
AMA HİÇ BİR ZAMAN İSTEMEM GRİ BİR SABAHA GÜNAYDIN DEMENİ..Sabahlarımızın hep beyaz olması dilegımle be canım...

sufi dedi ki...

Gri sabahlarda kırmızı gül gibidir özlemler.

hayatınortasında dedi ki...

Elif @ her ne kadar mecazi gibi dursa da, gerçekten gri bir sabaha uyanıyoruz İstanbul'da :) bahar gelsin...
sufi @ özlemekte güzeldir.