Kimi yada kimi? :)

Kimi,
Bacaklarımı topluyorum
Bedenime doğru çekip, büzülüp
Çenem dizlerime dayandığı vakit

Düşündüğümü
Beklediğimi varsayıp,
Sıçrıyorum kendimden, uzağa..

Kimi,
Küçük bir dal parçası buluyorum yerde
Arkama da bakmadan
Kolum geriye dönük
Yolda iz bırakıyorum, ince bir şeritle

Anlamadığını
Bilmediğini varsayıp
Savuruyorum tozları, havaya..

Kimi,
Karanlık perdeme az bir ışık vuruyor,
Koşup çekiyorum camlarımdan, örtüleri
Aydınlıktan kamaşırken gözlerim
Güneş diyorum..

Duymadığını
Hissetmediğini varsayıp
Karanlığa bürünüyorum, ince bir elemle..

yine..

Her defasında
aynı kederle
bükebiliyorsan

kırabiliyorsan
kalbimin
tüm katmanlarını

sızım sızım
sızlatıyorsan
yine de

yine de
..
Nasıl bir dayanma gücüdür
..
Nasıl sabır!
..
Ya savrulan tokadım
Ya tutuşan dudağım
Sönecek
Yanağında
..
Uzağımda dur..

Gün..

hangisi yalan

ansızın vücudu saran
hüzün nöbetleri mi

daldan dala kondurduğun
tebessümler mi

bir karga sesi duyulmuş olmalı
tozu dumana katan
kasvetli bir rüzgar

sesi büyüten
algıları derinleştiren
bilinmeyen

hissedilen..

( hisset..yankısı büyüdükçe büyüyor içimde
Susmazsa..Susturamazsam..
İçimde
En derinde
Sus
Sus! )


dünden farkı yok
yalnızlığının

bugünden
ne talebin olmalı !

...

kadın!

bir adım ileri gitmemeli, sözlerin

Söz olur!

Etki..

Kulakla boyun arasında,

hani o
ten kokusunu bastıran
parfümün kışkırtan
yakıcılığı..

avuç içinde kaybolan parmaklar yada
hafifçe, sıktığın.

Öperken dudağından
Usulca..

“Alev mi” dedin?

Cüretkâr belki de.

“Hepsi bir kenara”
Dedi kadın..

Bir tek
kadifeden yumuşak

ılık ılık

içimi gören,bakışınla
değme gözlerime..

eritme!

sen..

usul usul
çiziliyor yansıman,
boşluğa!

önce kelimeler..

anlamların
eklenirken birbiri ardına

gözlerin
gözlerime değdiği an

görüyorum sen’i
hep yeni baştan!

Lal Kitap / Nur YAZGAN

Kadın bedeni başlı başına bir elbiseydi. Şekilden şekle giren, her zaman içinde taşıdığı ruhtan önce fark edilen, taşınması zor bir elbise. Şık olmaya çalışmak, süslenmek, bakımlı olmak elbise üzerine elbise giymeye benziyordu bu yüzden. Münevver’in günlüğünü okuduktan sonra döpiyese olan tutkusunu da kaybetmişti Zeliha. Aşağı mahalledeki şık kadınların hiç üzülmediklerini, hiç yıpranmadıklarını sanıyordu o zamana kadar. Münevver’in acı içinde tükenen hayatının kendi hayatından çok da farklı olmadığını, peri taşıyan her kadının aynı yazgıyı paylaştığını düşünüyordu şimdi.

Böyle bir hayat yaşamak için ilhamın hışmına uğramaya gerek kalmıyordu hatta. Mahallesindeki kadınlar da neredeyse perili gibi yaşıyorlardı. Kocalarına, çocuklarına ilham veriyorlar; verdiklerinin karşılığında saçları ağarıyor, gözlerine yorgun bakışlar çöküyordu. Hayatın içinde adları yoktu buna rağmen.

Erkeklere aitti hayat, kadınlar sessizce bu hayata yön verir, korur, kollar, toparlardı her zaman. Yaşamak için gerekli olan her şey onların elinden çıkar, göze hoş gelen küçük ayrıntıları onlar fark ederlerdi. Yine de hayatta kapladıkları yer bir hayaletin kütlesi kadardı. Erkeklerin arasına karışıp onlar gibi çalışsalar bile değişmiyordu bu. Hayat, kadınların ulaşamayacağı bir yerdeydi; kendilerine evlerin içinde başka hayatlar kuruyorlardı bu yüzden.

Ve nasıl oluyorsa bu küçücük evlere sığıyordu yaşamaya aç yürekleri. Sessiz bir kabullenişti bu. Kendini inkâr eden, isyanı lanetleyen, evlerin içindeki hücreleri daha da küçülten kabulleniş. Esin perisinin seçtiği kadınlardan farklıydılar bu yüzden. Dilsizleşmek için başka bir varlığa ihtiyaç duymuyorlar, sessizce hayatın içinden geçip gitmeyi kabulleniyorlardı. Lal Zeliha’dan daha sessizlerdi; yüreklerine söyleyecek sözleri bile kalmamıştı çünkü.

Lal Kitap / Nur YAZGAN (2007 Duygu Asena Roman Ödülü)

...

İnan-a-madığın uzakken

yakınına da varır

bir gün

bir an

...

gerçeğe dönüşürken

şimdi ki zamanında adı

"olan" dır.

...

dilsiz bir kabullenişle

yaşa!

...

Sen inanırken

ya inan-a-mayan bakışlar ?

...

İknaya

hangi kelime yeter?

...

En derininde ki

susmak..

Güzel Bir Gece'nin Ardından..

Sevdan ile düştüm yaban ellere
Dalıp çıktım ateşlere küllere
Giyin de bir çarık
Gel ardım sıra
Dağlara yollara çöllere
Diyardan diyara bir yol
Sor beni yarim yarim
Bul beni yarim yarim
Gör beni yarim yarim
Ah beni beni
Sen kalem ol ben de kağıt
Yaz beni yarim yarim
Çiz beni yarim yarim
Çöz beni yarim yarim
Ah beni beni
Kurban olam kalem tutan ellere
Dertli dertli name çalan tellere
Yanık yanık türkü diyen dillere
Dağlara yollara çöllere
Volkan KONAK


Yer: Açık Hava
Kişiler : Mel ve Vili :)

Muhteşemdi..
Bu kadar içten kelimeler, doğallık, şarkılar..gözlerimizden yaş gelene kadar güldük. Tek biz değil, tabii ki. Açık Hava'yı dolduran tüm o kalabalık..

ninni..

Unuttur, tüm bildiklerimi
Sil..

Ne tatlıdır
seninle geçen zaman

Sar beni sıkıca, sar

Büyüt!

Uyku
Sız bedenime,

Tam da şu an
en ihtiyacım olan’sın.