
Sararırken yapraklar
düşerken hatta ağır ağır..
savururken rüzgar her birini
bir o yana, bir bu yana
ağır, aksak..
İçimde
Tek bir yaprak,
kımıldamıyor.



Ucu sivri bir söz mü
Dayadığın alnıma
Zorluyor.
Damlıyor, parmak uçlarından sızın
Parlıyor, çatık iki kaşın ortasından kurşuni bakışların
Sakınmak isterken sıradanlıklardan
Örüyorsun duvarlarını.
Tutunduklarımdan -da- düşerken
yakından yabana dönüyor içim.
Ketum sevmelerin
Hasret yavan.
Aralık göz kapaklarımın ucu ile dokunurken
uysal sabahlara
bırak !
Ucu sivri bir sözse
ardında bekleyen “Özledim”
yankılanır boşlukta
“Özlendin” e varmadan.

