Hayatın Ortasında..bir ses, bir nefes!

gün'e..

2012-02-14T20:40:00.004+02:00

Kıcasık öpersin,

Uzun zamana yayılan

derin bir duyguyla...

sır..

2012-02-07T22:58:00.005+02:00

Suskunlukların vardı

utanmayı bilişlerin

çekingenliği taşımışlığın

uzak durmuşluğun vardı!

köpründü.

kıyının bir yüzü sen

bir yüzü insanlar.

Bilemedi /n !

Alıntı..

2012-01-15T23:39:00.005+02:00

BİLSEM GELİR EN GÜZEL GEMİLERLE SULARINDA KALIRDIM

yüklenip
o nedensiz savaşlardan
arta kalan korkuları
bilsem
gelir en güzel gemilerle
sularında kalırdım

yıldızlar yenik düşüp geceye
kısmışlardı ışıklarını
ama olsun
seni çoğaltmak vardı
bir göz ucuyla kıvılcımlardan

bir gece
gizlice sularından geçmiştim
nice bozgunlar oluyordu
kanlı savaşlar yangınlar

bilsem
gelir en güzel gemilerle
sularında kalırdım

ötelerde şölenler vardı
yetişemem sanıyordum

Tekin Gönenç

Not: Ayşe Kulin'in Gizli Anların Yolcusu Kitabını okuyorum. Şairin kısa ve vurucu kelimeleri eklenmiş kitaba, tanışmış oldum, sevdim..

Ek: Yukarıda yazdığım satırları okuyarak, mailime yazan Tekin Gönenç'e nazik davranışını için yeniden teşekkürlerimle..

"MERHABALAR,
AYŞE KULİN'İN "GİZLİ ANLARIN YOLCUSU" KİTABIYLA İLGİLİ BİRÇOK BİLGİLER ARASINDA
SİZİN DE DEĞERLİ YORUMLARINIZI BANA İLETTİLER.
BEN DE BU VESİLE İLE SİZE TEŞEKKÜRLERİMİ İLETMEK İSTEDİM
SEVGİYLE KALIN
MUTLU KALIN
TEKİN GÖNENÇ"

Jane Eyre

2011-12-18T15:55:00.003+02:00

Dizi, film, kitap..Neden hala ilgimi çektiğini bilmesem de, yine sıkılmadan izledim. Sakin, dingin, minik dokunuşlar, kaçamak bakışlar, çok değil az sarfedilen sözler yeterse size de, izleminizi öneririm:)

denge'siz..

2011-12-04T22:49:00.002+02:00

göz terazisi, yanılmaz mı?

süzdüğün beden

gördüğün bir kat elbise!

dil terazisi, yanıltmaz mı?

söylediğin

anlattığın

seslendirdiğin, bildiğini sandığın!

kalp terazisi ?

"ben" deyip deyip

dışındakileri "yeren"**

sen mi?

dengesiz!

** yermek; 1 . kötülüklerini söylemek, zemmetmek.

2 . birinin veya bir şeyin kusurlarını ortaya koymak, hicvetmek, övmek karşıtı.
3 . beğenmemek, hoşlanmamak, tiksinmek.

Karagöz Balıkçı..

2011-11-20T19:52:00.002+02:00

Şu yaşıma geldim ilk kez Şehir Tiyatroları sayesinde gölge oyunu izlemiş oldum :) Oyun başlamadan önce oyuncular tiyatrodaki çocuklara daha önce hiç karagöz-hacivat izlediniz mi? diye sorduğunda, ben içimden "hayır" dedim. Tv'de izlediklerimizi elbette ki saymıyorum. Kızım ve onun sınıf arkadaşları kahkahalarla izlediler oyunu...

http://www.ibb.gov.tr/sites/sehirtiyatrolari/tr-TR/Sayfalar/TiyatroSezonuCocukOyun.aspx?oyunid=376

Alacakaranlık -Şafak Vakti 1.

2011-11-20T01:49:00.006+02:00

Yine tek bir yorum, görüntü, fragman dahi izlemeden hiçkimsenin ve hiç bir şeyin etkisinde kalmadan izledim filmi. Yan koltuğumda oturan bayan, diğer yanında oturan bayana film başlamadan fısır fısır geçmiş konuları aktarmaya çalışıyordu. Bırakın ilk 2 filmi izlemeyi, kitapları okumadan nasıl konu anlaşılabilir bilmiyorum:) Ve, kitaptaki tüm detayları bilmeden beyaz perdeye yansıyan görüntüler yetersiz, konu ilgisiz, kopuk gelmiştir bir çok kişiye diye de düşünüyorum.

Düğün sahnesi, dekoru, gelinlik tam anlamı ile rüya gibiydi. Hele ki babası ile vedalaşması. Kurtların yada kurda dönüşenlerin dövüş-koşma sahneleri de etkileyiciydi. Hep merak ettiğim kitapta o çok zor hamilelik sürecinin nasıl aktarılacağıydı. Bella öyle çökmüş, zayıflamış bir haldeydi ki, kemiklerin kırılma seslerini dahi eklemişlerdi. Finale yakın doğum sonrası Bella nın halini, kitapta gözümde canlandırırken dahi o denli trajik değildi. Vücudunun tepkileri, kanın akışı, vs.vs. Tüm eleştirelere rağmen, beğendim:)

akis..

2011-11-12T14:13:00.003+02:00

"küçüksün" de denemez ama

kendi değerlerini yüklendiğinde

minik aynaya bakan

devsin

yücesin, bir tanesin, mükemmelsin

görebildiğin..

O anda küçüksün!

arefe

2011-11-09T22:59:00.002+02:00

gün doğuyor, batıyor

gün oluyor

devran dönüyor

bayram arifesine varıyor bedenin.

yaz günü ılık şırıltısına kulağının takıldığı dereler gibi akıyor yüreğin

az uçarı!

göğsünün hizasında

yine kanatlarını çırpıyor

minik kelebek..

bulut bulut huzur.

ki, sevmediklerin bile gülümserken -bugün-

şefkatliler !

ah!

2011-10-23T02:34:00.003+03:00

Yaz bitti

Günaydın niyetine odamı aydınlatan güneş gitti.

ardına kadar açık pencereler

çay yudumlanan balkonlar

ince tiril tiril elbiseler

deniz düşleri

bitti..

sıcaktı

şendi

tatildi

özlemdi

bitti..

Yazın son günleri miydi?

fesleğen dedi isminin anlamına sözlükler

vakitsizdi

zamansızdı

yakışıksızdı

Reyhan

reyhan gitti, bir dünya bitti!

dip..

2011-10-17T23:38:00.002+03:00

Nicedir,

aynı nakaratı tekrarlıyor dilin

dudaklarının kıpırtısında sıralanıyor

ard arda sözcükler..

ya anlamıyorsun harflerin

birbirlerini takip eden dizilişini

ya bilmiyorsun bu lisânı.

sustun!

- yankısını duyduğunda

sesinin

içte

dipsiz

derin

kuyunun yanıbaşında

sırf düşmemek için tekrara.. -

Nicedir,

uzanır oldu kolların

omuzun

bedenin..

sırf sana değil

soluduğun havaya dokundu şiir

Sen ki

balıktın karada

nefessiz!

-soluduğun havayı dokudu şiir-

Şairin Romanı / Murathan Mungan

2011-10-12T22:52:00.003+03:00

Yıllar önce Yüzüklerin Efendisi kitabını okurken de, benzer bir duyguya kapılmıştım. Bilmediğiniz, görmediğiniz bir düşün kapılarını aralıyor M.Mungan kitabının ilk satırlarından itibaren. Yüzüklerin Efendisi örneğini versem de, anlatım olarak aynı tarzda değil elbet. Kelimeleri üst üste, yan yana, taş üstüne taş dizer gibi süslüyor kitabında. Okurken, altını çizmekle anlatılanlara bölünmeden kapılıp gitmek ikilemi arasında kaldım. Sonra, ikinci kez yeniden okuma sözü vererek kendime, devam ettim.

Konuyu aktarmak doğru olmaz sanırım. İşleyiş, anlatım, konu, içindeki dünya o kadar güzel bir lezzet bıraktı ki, anlata anlata bitirebileceğimi sanmıyorum:)

Murathan Mungan'dan "Şairin Romanı"

Şiirin öldüğü, romanın öldüğü, hatta edebiyatın öldüğü, yazılı kültürün de giderek ölmekte olduğu söylenen bir çağda dünyanın ve dilin belki de en eski sanatı olan şiire, roman sanatı aracılığıyla alçakgönüllü bir saygı duruşu…

16:34 | 11 Nisan 2011

Şair yazar Murathan Mungan’ın Temmuz 2005'te yayımlanan Elli Parça kitabının birinci bölümünde okurlarıyla buluşan “Şairin Romanı” 8 Nisan’da kitapevlerinde, hem karton kapaklı hem sert kapaklı olarak satışa sunuluyor. Görsel Tasarımını Hakkı Mısırlıoğlu’nun yaptığı kitap, kapağının yanı sıra her bölüm için özel olarak tasarlanmış 7 iç bölüm kapağından oluşuyor.

“Şairin Romanı”, teknolojinin, elektriğin, modern diye tanımlanabilecek birçok şeyin keşfedilmediği, dünyanın kadim zamanlarını andıran “Yerküre” adlı bir gezegende hemen hepsi şair olan kahramanlar arasında geçen, çok kişili, çok olaylı, uzun soluklu bir roman.
Batı’nın modern çağ fantezi romanlarıyla Doğu’nunBinbir Gece Masalları’nın özgün bir bileşimi “Şairin Romanı”, pikaresk roman geleneğinden başlayarak roman sanatının geçirdiği çeşitli evrelerden masalsı bir dille nasibini alan yekpare bir anlatı kuruyor. Zaman zaman tabiat tapınmacılığına varan pagan bir duyarlık taşıyan roman okuyucularına yol boyu geçilen şehirleri, binaları, ağaçları, çiçekleri, hayvanları, gelenekleriyle başlı başına birgezegen sunuyor. Romanda, aşk, macera, intikam, yolculuk, kimlik değiştirme, bir esrarın aydınlatılması gibi roman sanatının belli başlı tüm izlekleri saklı bir ironiyle yer alıyor.

http://kitap.milliyet.com.tr/murathan-mungan-dan-sairin-romani-/kitap/haberdetay/11.04.2011/1376255/default.htm

düne - güne

2011-09-06T23:13:00.004+03:00

Şimdi

koynumuzda duran şeffaf kolyedir

acınız!

( bakışların-ızın- değmemesi

neyi

değiştirir? )

Yılda bir kez kendime..

2011-08-23T21:08:00.002+03:00

Fedailerin Kalesi Alamut /Wladımır Bartol

2011-08-20T21:53:00.002+03:00

Güzel bir genç kızın hiç bilmediği, tanımadığı insanlarla yaptığı bir yolculukla başlıyor kitap. Cennetten farksız bir yerde buluyor kendini. Aynı yerin bir başka tarafında ise sıkı, disiplinli ve zorlu bir eğitimden geçirilen gençlerin gözünden dinliyoruz Alamut Kalesi'ni..

Hasan Sabbah'ın istediği ve planladığı şekilde sınavlardan geçen bu gençler, fedai olarak savaşmaya hak kazanıyorlar. Ve içlerinden şanslı olan üç tanesi "cennet kapılarının" anahtarının emanetçisi olarak müjdelenen Seyduna'nın, yıllar öncesinde bulunduğu bir ortamda kullandığı ve âşık olduğu kadın aracılığı ile sırrını öğrendiği,yetiştirdiği haşhaşlar sayesinde başları dumanlı, hisleri zayıf olarak cennette huriler arasında bulurlar kendilerini..

Döndüklerinde, yaşadıkları o anlara olan bağlılıklarının derecesinde Seyduna'ya bağlanırlar. Ölmek artık onlar için cennette vaad edilen ve dokundukları o güzellere kavuşmakla eştir. Kalenin kuşatıldığı, elçilerin huzurda bulunduğu kısaca, tanıkların gözleri önünde "ölmeleri" emredildiğinde gülerek ve âşkla sunarlar bedenlerini...Korku, saygı, şaşkınlık, kızgınlık, endişe ile seyretse de diğer fedailer, yeni mesih olarak gördükleri Hasan Sabbah için çılgınca ölüme gitmeye adarlar kendilerini..

http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=66707

esinti..

2011-08-06T14:17:00.001+03:00

Kalbine eser, rüzgarın nefesi

yanıp kavrulurken; kıble

üşürken gündoğusu!

günden paya düşen fırtınaysa

bedenin dimdikse de ne âlâ

yüreğin alabora!

aşikâr..

2011-07-24T16:44:00.002+03:00

Dedi ki, buğulu sesiyle

Bayım, yüzyıllar öncesi idi belki de sizi ilk görüşüm.

Yağmur ve çamurun birbirine karıştığı işlek bir cadde de

Eteklerimi toplamış gidiyordum, telaşlı.

Siz, o süslü şapkanız,

bastonunuz ve şık kıyafetinizle atların çektiği arabanız içinde

Kısa

Kısacık bir an göz göze geldik.

Birkaç çay partisi, bir iki konser çıkışı tebessüm ettik birbirimize.

Ki, kavuşamadığımız aşikâr.

Bayım, beyazlara bürünmüş esmer tenli köleydim,

Yeşillikler içinde bir bahçe de, yeni açmış çiçeklerin üzerinde

Vakit geçirmek için yanıma gelen bir sahiptiniz!

Teninizin tadı eski günlerden aşikâr.

Bayım, kadınlı-erkekli kalabalık bir meydan.

Belki, panayır

Belki, düğün.

Tokmadığın davula inen tok sesi.

Süzülen bakışlarım,

yine size değen bakışlarım.

Basmadan elbisemi düzeltmişimdir birkaç kez, çekinerek.

Yeleğinizin cebinden çıkarıp sarma sigaranızı yakmışsınızdır, efkârlı.

Ola ki, kavuşmuşuzdur o seferinde.

Ağustos böceklerinin seslerini dinlediğimiz gecelerde, öğrenmişizdir

Karşılıklı susmayı.

Yorgun gün sonlarında, birbirimizde soluklandığımız aşikâr.

Dedi ki, buğulu sesiyle

Aşk mı dediniz bayım?

Bunca kalabalıklar içinde

Dönüp dolaşıp

Dönüp dolaşıp aynı insana yanmaktan başka nedir ki?

Ahmet Ümit'ten okunupta, eklenemeyenler :)

2011-07-18T23:44:00.008+03:00

İnce, kısa kısa öykülerden oluşan bir kitap. Bir solukta bitse de, içindeki öyküler biraz daha detaylandırılsa bilmem kaç sayfalı koca bir roman olabilecek kadar ince kurgulanmış ve etkileyiciydi.

"Patasana" Günümüzdeki bir arkeolojik kazı ile Hitit'li yazman Patasana'nın tabletlerle aktardığı, iki değişik olayla soluk soluğa okunan bir kitaptı. Kazı çalışmaları bir yandan devam ederken, bölgede yaşanan cinayetler, Esra, komutan, askerler, kürtler, ermeni soykırımı, Hitler Almanya'sı gibi çok çeşitli konular da aktarılıyor. Ve beklenmedik bir son :)

"Sis ve Gece" Okumakta oldukça geç kalmışım kitabı. Hatta, 2007 yılında filmi de vizyona girmiş. İzlemedim de, henüz..

İstihbarat servisi'nde çalışan duygusal olarak sevdiği bir dostunu kaybetmenin acısını yaşarken, tutunduğu bir umut olan Mine'nin ortadan kaybolması ile başlayan, gelişen ve biten süpriz son. Finali bir kaç bölüm önce tahmin etmiş olsam da, yine de bazı detayların kurgulanması ile yine keyifli bir Ahmet Ümit klasiği diyebilirim.

Piruze - Sinan AKYÜZ

2011-07-17T23:49:00.002+03:00

Bazen ben seçim yapmadan, okuduğum kitaplar konu, ortam olarak birbirlerini takip ediyorlar yada tamamlıyorlar.

Babasının görevi nedeni ile gittikleri ve yaşamak istemediği Şam'da, gönlünü çelen bir delikanlı ile ailesinin itirazlarına rağmen evlenmeyi seçiyor Piruze. Mutlu evliliği, kendisini çok seven kayınpederinin ölümü ile hiç ummadığı yöne doğru gidiyor.

Sadece Şam'da değil, Türkiye sınırları içerisinde de pek çok kadının yaşadığı kayınvalide şiddeti, aldatılma, evden kaçış, çocuklarının hatırına geri dönüş, eşinin ikinci bir evlilik girişimi, kayınvalidesinin desteği, iftiralar, şiddet ve çocuklarını ardında bırakarak evine, daha doğrusu destek göremeyeceğini bildiği için baba yuvasına değil kendi şartlarını sıfırdan yaratarak yeni evine kaçış..

Son sayfasını bitirdiğimde ya sonra? dedirten kitaplardandı..

Halide Edib Adıvar - İpek ÇALIŞLAR

2011-07-17T23:33:00.002+03:00

Ne kadar da, az anlatılmış, tanıtılmış diye düşündüm okurken. Yaşadığı her anı dolu dolu geçirmiş bir kadın Halide Edib..Üsküdar Amerikan Kız Koleji'nde öğrenim görmüş. Amerikan etkisi, yıllar sonra "mandacılık" la suçlanmasının ilk izleri öğrenim yaşamı ile başladı belki de..

Evlilikleri, romanları, bulunduğu entellektüel çevre, Atatürk'le yollarının kesişmesi, çatışmaları, diktatörlükle suçlaması, çocukları, onlara hep hasret kalması, askerliği, Latife Hanım'la, Fikriye ile tanışması, yurtdışında yaşadıkları yıllar, Atatürk'ün ölümü, İnönü'nün onlara verdiği destek, yurda dönüş, üniversite de İngiliz Bölümü başkanlığına seçilmesi, yayınlanan romanları, hatta sinemaya aktarılan romanları, yaşlanan sert bir mizaca kavuşan, eşini kaybeden, hastalandığında bile günlerini boş geçirmekten yana olmayan bir Halide Edib.

Doğruları ve yanlışları ile tarafsız bir anlatımla yazılmış, çok güzel bir kitaptı..

Saraydan Sürgüne - Kenize Murad

2011-07-17T22:58:00.002+03:00

Sarayda doğup, o kültürü alan bir minik kız Selma. Annesi Sultan Murad'ın kızı Hatice Sultan 25 yıl Çırağan Sarayı'nda tutsak yaşamıştı babası ile birlikte..Sürgüne gönderildikleri Lübnan'da kızını bu tutsaklığın tesiri ile serbest, özgür ve bir o kadar güç şartlarda büyütmüş. Alışageldik lüks ve cömertliğin bitmesi ile parasızlık, hastalıklar derken Selma Hindistan'da hiç görmediği, tanımadığı bir Raca ile evlendiriliyor. Kitabın bu kısımlarında Hindistan'daki yoksulluktan, geleneklerinden ve özellikle Kerbela Törenlerinin anlatıldığı kısımlarda ruhum daraldı diyebilirim. Kitap trajik bir şekilde, kitabın yazarı Selma'nın kızı Kenize Murad'ın Paris'te doğumu, yoksulluk, sefalet içerisinde ölüm ile sona eriyor.

Tarihe yine farklı bir açıdan bakmanızı sağlıyor kitap.

http://www.biyografi.net/kisiayrinti.asp?kisiid=3119,

serbest düş'üş..

2011-06-27T23:07:00.006+03:00

"ah!

istanbul hiç bu kadar tenha olmadı

istanbul bu kadar tenha kalmadı"

yakalayın beni de

kollarımdan

bacaklarımdan

kalabalıklar içindeki yalnızlığımı tutun

tutun gagalarınızın ucundan..

göklerin maviliği gözlerime..

bulutların tüyden hafifliği ruhuma..

rüzgarın fısıltısı tenime..

sinerken

kalanlarımla bırakın beni

bırakın, bulduğunuz yere!

!

2011-06-05T00:37:00.000+03:00

Sessiz kalıyorsam
İki çift kelimeyi ardı ardına ekleyememekten değil!
Öfkenin zehiri saçılırken etrafa
Karalarken adımı
Geçmişimi
Huyumu
Sükût edebimdir!
Hakaret edebilme hakkını kendinde görüyor olman
Karşındakinin bunu hak ettiği anlamına gelmez!
Selam’a selam
Sevgi’ye sevgi
Alkış’a alkış
Hakaret’e hakaret
Katamam
Deşme!

minel aşk!

2011-05-24T19:39:00.000+03:00

“Dön,
Zaman değişsin
Dönsün geçmiş”
Sıralanıyor cümleler önce gözlerindeki bakışa
sonra derinlere
İzliyorsun
Sözler eksik kırık, dökük..
ne eksik
ne ?
Tek kelimesiyle içindekileri savuran!
Minik bir toz zerresi olsan da, şu yeryüzünde
“En önemlisin” i hissettiren sana
Hani özlemlerin ateşi
Öfkenin
Kendi kendini bitiren kıskançlığın
Eş değeri!
Yüzüne yansıyan güneş
Ah heyecanlar
O’nu beklemeler
O’na varmalar
O’nu hatırladıkça
hatırladıkça yaşıyorum sanmalar
ah minel aşk!
dön ki,
değişsin bugün
aşk değiştirsin; aslına varırken zaman!

mayıs

2011-05-14T00:02:00.003+03:00

gittikçe kayboluyor ağaçların ardında güneş

mavi

kırmızı bir şerit, izi..

ağaç yapraklarında asılı kalıyor

esen serin rüzgar

ve nisan'larım..

ki, tomurcuktu günleri

gonca gonca

açardı!

üfle

soluğun yettiğince..

sıkıca yumarken gözlerimi

"mayıs" diyorum ben

bahardan, son dileğim..

tekrar..

2011-04-14T23:21:00.003+03:00

Kalabalığa

kalabalıklara

karıştığını düşünürken;

çarşı da

pazarda

yollarda

otobüsün içinde

durağın altında

kaldırımda telaşla akıp giderken yan yana!

kayboluyordu"ben"liğin.

tekrar..

2011-03-29T22:33:00.001+03:00

Hatırlamadıklarını, hatırlıyorum.

Hatırlıyamadıklarını da, hatırlıyorum.

Hatırın için!

sızı

2011-03-26T23:53:00.002+02:00

“Omuzun, dayalı kaldığında

kapının ardında / dışarıda kalakaldığında

belki, anlarsın.”

Yüzüne yayılan tatlı tebessüm de silinir

İçine dokunan huzurda..

Ellerin!

İlk

eller koyar mesafeyi

uzak ve o denli yabancı.

Gözlerin!

Yüze düşmeden izi

Varlığın etrafında dolanır, ürkek.

Beden terk ettiğinde;

ruh çoktan kopmuştur bağlılık yemininden

ağlarsın!

kayıp

2011-03-15T23:31:00.001+02:00

Hangi günde?

Hangi dar zamanlarda?

Hangi sende kaldın?

“bıraktın kendini” dediler..

Buralara sığamayışın, belki ondan!

Hakikatçi / Özcan YÜKSEK

2011-03-05T01:48:00.001+02:00

Anlatmak, anlatılanı yaşatır; anlatmak, anlatanı yaşatır; ve aynı esnada, anlatmak, öykü olarak anlatılanı yaşatır.

---

İyi bir masal anlatıcısı masalı yaratmaz, yalnızca ve yalnızca yaratılmış olanı anlatır. Zaten o masal, yüzlerce yıldır, binlerce yıldır, zamanın ve insanın soluklarından meydana gelen sıcak rüzgarların ve insanın gözyaşlarından gelen yağmurların etkisiyle şekillenmektedir.

---

Düşünüyorum da sanki bazen ellerim başkasının elleri, kendi zihnime tamamen yabancı başkasının elleri, bazen de ellerim bana ait, ama zihnim benden çok uzaklarda, almış başına gitmiş. Aslına bakarsanız bazen bu durum ellerimin başına geliyor, bazen gözlerimin; bazen de adeta bütün gövdem başka biri oluyor, zihnim başka birisi. Bu yüzden olsa gerek, kimi zaman ellerimin arzuladığını ruhum unutuyor, ruhumun arzuladığını da ellerim.

---

İnsana verilen her ad, o adı daha önce taşıyanın ruhunu da taşısın diye ona bağışlanır.

---

Eskiler der ki, kalem gözyaşlarını döker, kitap gülümser. Böyle say sen bu kitabı.

---

Zaten ne tuhaf sözcüktür şu “baş başa” sözcüğü, insanı bir anda iki kişi yapar!

---

“Sorunu şöyle cevaplayayım” demiş, mimar. “Şu iki şişenin içinde farklı iki sıvı var. Biri dağdan gelen su, diğeri ise beyaz şarap. İkisi de şişenin içinde aynı durulukta ve berraklıkta gözüküyor. Ama dudaklarıma değdiğinde, içlerinden biri beni alev alev yakıyor. Diğerini hissetmiyorum bile. İşte bu, aşktır.”

---

Hakikatçi der ki, her birimiz başkası için yaşarız. Birimiz olmadan öbürümüz olmaz. Öykü anlatmak yaşamın tarifidir, başka bir şey asla değil. Anlattığımız, sanki, eski bir yaşam gibi işitilir. Oysa anlatan, yaşadığını anlatırken yaşar. Anlatırken, yani yaşar iken, ölümü öteler, yaşamı uzatır. Artık bir anlatı, bir öykü haline gelen geçmiş yaşam, hem şimdi zamanı, hem gelecek zamanı yaşatır. Yaşam, yaşamı anlattıkça yaşamı yaratır. Geçmiş, şimdiyi ve geleceği yaratır. Zaten anlatmak, yaşamı düşünmektir. Yaşamak ve anlatmak nasıl oluyor da aynı fiilin iki farklı adı oluyor? Şundan oluyor ki, insan, yaşadığını bilen tek yaşayandır.

---

Tuhaf olanı anlamak için tuhaf olanla yüzleşmek gerekir, tuhaf olan yollara sapmak, tuhaf olan gülüşün peşinden gitmek, tuhaf hislerin esiri olmak, büyülenmek, ruhun ve bedenin simyasına boyun eğmek gerekir belki de. Kendini yıkmadan, tamamen yıkmadan yenileyemediğin gibi, kendini kaybetmeden yeniden bulamazsın, böyle öğrendim eskilerden.

---

Eskiler der ki, geçmişin anlamlar hazinesini bir ejdarha bekler, bu ejderhanın adı kalemdir. Bu ejderhanın dişlerini yeni sözcüklerle doyurmak gerekir ki, o da bize kendi hazinesinden sözcükler bağışlasın. Öyle yaptım, heybemdeki sözcükleri ejderhanın ağzına tane tane, bazen avuç verdim ve tükettim. Elimi attığımda, heybenin diplerinde, kıyısında köşesinde tek tük sözcükler kaldığını hissediyorum ama bunlar ejderhanın dişinin kovuğunu doldurmaz.

Binbir Gece’de Yolculuk I –Hayata ve Ölüme Dair

HAKİKATÇİ-Özcan YÜKSEK

Zoraki Kral

2011-02-27T02:22:00.005+02:00

Doğrusu Oscar adayları arasında gördüğüm için, izlemesem içimde uhde kalacağı düşüncesi ile izlemeye karar verdim. Aksiyon barındırmayan, iki kişilik dialoglarla geçen bir konu olmasına rağmen yine de, sıkılmadan izlediğim bir filmdi. Konuşabiliyor olmanın, günlük hayatınız da basit olarak gördüğünüz bir eylemin, bir başkası için ne kadar da güç olabildiğini, hissettiriyor size.

Bir de, gerçek bir hayatın izleri olduğunu da unutmamak gerekiyor. Yine de, aylardır vizyona girmesini beklediğim siyah kuğu'yu da yarın izledikten sonra, hangi film gölge de kalıcak biliyorum:)

Gelecek filmlerin fragmanları içerisinde dikkatimi çeken "kader avcıları" oldu..izlemeli tabii ki:)

kıssadan hisse..

2011-02-24T20:39:00.005+02:00

Bahtının ensesinden yakaladığında kader

savurur gönlü ne yana eserse..

hem kaldırım taşlarına sürte sürte ezer bedenini

hem kır çiçeklerinini döker sefa ile hoş eder sözünü.

İnsana kendini benliğini unuttursa da günü geldiğinde

-varlıkta ve yoklukta-

özünden sevgi dilimlerken, hep kenara ayırdıklarını

unutma!

Dirseğin itelerken elin çağırdığında sefanda,

sen dışında

ne bahttır, ne dosttur

kandırdığın!

umut'suz..

2011-02-21T19:48:00.003+02:00

minik bir çikolata kırıntısı düşmüş; ısırırken dişlerinle

tam da, onda mıymış mutluluğun?

dil ucunda

damak tadında..

düşerken

biterken

beklediğin.

- çabasız, amaçsız durağanlığın da

ödülü olacak mıdır?

"öbür -umut- yüzünü gösterdiğinde güneş

çevrildiğinde -can- küren kumdan saatin yavaşça kayarken avuçlarından

sislerin ardından belirir belki ne olduğunu dahi bilmediğin"

İncir Reçeli

2011-02-13T23:19:00.009+02:00

Rezervasyon yaptırmak için sinemayı aradığımda, isimleri aklımda tutmayı başaramayan hafızam yine güzel bir oyun oynayarak, "incir çekirdeği" ismini söyleterek bana ve yer ayırmak için telefonun diğer hattındaki kişiyi de kahkahalar attırarak başladı filmle maceram.

İzlemeye gelenlerden birinin birebir ifade ettiği gibi, ailecek film izliyormuşuz havasında minicik bir cep sinema salonuydu. Yayınlanacak filmlerin fragmanlarını izlerken, bir sıra yanımdakilerin hala fısır fısır duyulmadığını sanarak, duymak zorunda kaldığım çok gereksiz dedikodularından rahatsız olduğumu pufflayarak ifade etmeye çalışırken, karanlıktan aydınlığa geçiş yaptığım

ız için tüm salonun aynı off puff seslerine karıştım:)

Film başladığında tüm ışıklar açıktı ve sinir oldum buna..Kenarlarda oturan bir bayanın bir koşu dışarı çıkıp, görevlileri uyarması ile ancak durum normale döndü.

Güzel bir müzikle başladı film, güzel şarkı söyleyen bir bayanla devam etti. Barbara Lourens'miş bayanın ismi ve şarkıları kadar hüzünlü bakışları da çok hoştu.

İnsanı sarıp sarmalayan bir aşk filmi değildi. Yada bana öyle geldi :) Sezai Paracıkoğlu'nu daha önce nerede izlediğimi bilmiyorum, siması tanıdık gelse bile. İfadeleri, hareketleri ile sadece onu izlemek için bile değerdi demeliyim. Sabah uyandığında, gerçekten uyanır gibiydi. Kederle sevdiği kıza bakarken de, acısını hissediyordunuz vs.vs.

Hani erkek karakter o kadar doğal olduğu için mi, kadın karakter o kadar yapmacık geldi bilemiyorum. Ama Melike Güner pek eğrelti geldi. Hele kahvaltı için gittikleri yerde, konuşma tarzı hareketleri..günlük hayat içerisinde de, böyle abartılı davranışlar hoşuma gitmediği için mi bilemiyorum, sevemedim.

Bol içki, bol balık ziyafeti ve müzik eşliğinde, aslında görünenin, sandığımız gerçekler olmadığının ortaya çıkması ile farklı bir sonuçla bitiyor film. Yine Sezai Paracıkoğlu'nun bir bunalım süreci var ki, saçından başına, bakışlarına kadar etkileyiciydi..

Düğün / Julie Garwood

2011-02-13T23:01:00.002+02:00

Reklama girer mi bilemiyorum ama D&R'ın küçük cep kitaplarını seviyorum. İşe gidip-gelirken yolda okumak zorunluluğum olduğu için, çantamda büyük ebatlarda kitaplar taşımak zorunda kalmıyorum. Bu kitabı tercih nedenimde buydu aslında. Okumaya başladıkça, dış kapağı beyaz olmasa da, içerik olarak bir beyaz dizi klasiği olduğunu söylemeliyim. Güçlü, zengin, gururlu bir erkek kahraman. Bir o kadar çılgın, dediğim dedik, boyun eğmeyen bayan kahraman. Yine de, başlayınca bırakamadığımı itiraf ediyorum :)

Kurt Seyt - Shura / Nermin Bezmen

2011-02-11T20:56:00.004+02:00

Kütüphanemde, okunmak için sırasını çok uzun bir zaman sabırla bekleyen kitaplarımdan biriydi. İlk yayınlanma yılı 2008 olarak gözükse de, bir-iki yıl farkla ve Figen'in tavsiyeleri üzerine aldığım bir kitaptı. Birbirlerini içerik açısından takip eden okuma sıram yine şaşmadı, demeliyim. Hürrem Sultan, Kırım dan gelmişti bu kitapla da Rusya'ya Kırım'a kadar gittim. Büyük bir bölümü Rusya, Çar'lık dönemi, Bolşevik isyanı ve tüm bunların içerisinde yaşanan gerçekten de yaşanmış olan bir derin aşkın hikayesiydi. Anadolu topraklarına, sonrasında İstanbul'un Beyoğlu sokaklarına taşınan, bir eski İstanbul ailesinin yaşam tarzını ve göreneklerini de dahil eden, çok hoş bir kitaptı.

Devamı olan Kurt Seyit ve Murka'yı da okumak, şart oldu :)

Aşk Tesadüfleri Sever..

2011-02-06T23:12:00.003+02:00

"Seni ararken
kendimi kaybetmekten yoruldum
buldugumu zannettigimde
kendimden ayri düstüm

bu garip bir veda olacak
cünkü aslinda hep icimdesin
ne kadar uzaga gitsem de
gittigim her yerde benimlesin

söylenecek söz yok
gidiyorum ben

hoscakal hoscakal hoscakal hoscakal..!
ben bir kisrak gibi
gelmisim dünyaya
sahlanip kosmak icimde var
hoscakal " Şebnem Ferah

Nedense sondan başlamak istedim, son sözlerden..Öyle kırık dökük, gözlerimin kırmızılığı belli olmasın diye koltuktan kalkmadan bir süre beklerken hâla kulaklarımda çınlayan şarkıdan.

Çok güzel bir filmdi. Çok doğal. Oyuncular, renkler, dekor, müzikler, eller, bakışlar, sesler..evet oldukça fazla etkisinde kalmış bir durumdayım ve ifade edeceğim kelimelerin ise yeterli gelmeyeceğini biliyorum. Sıcacık bir filmdi. Güldüren, içi sızlatan, evet hem de ağlatan. Konusundan bahsetmemek en güzeli :)

Bir sahnesinde Deniz "bir anlamı olmalıydı, doğmamın" diyordu tesadüf eseri hayata merhaba dediği, doğduğu günü hatırlarken. O an, dinleyip geçilen repliğin önemini, sonraki sahneler aktarıyordu. Bu küçük bir ipucu olsun..

Hürrem Sultan / M.Turhan TAN

2011-02-06T22:43:00.003+02:00

Ahmet Ümit'in kitabının sonuna yaklaşırken uzun uzun Mimar Sinan ve ölümsüz eseri Süleymaniye Camii, kızı Mihrimah, onun adına yaptığı cami ve duyduğu gizli sevgisini okurken, yeni başlayacak Muhteşem Yüzyıl dizinin de reklamları denk gelince okumak şart oldu. Kitaba da, bir arkadaşım sayesinde ulaşınca henüz raflara düşmeden Hürrem Sultan'ın hayatı, bitirmiş oldum.

Güç, iktidar, hırs, zevk, düşkünlük, ihanet, iç ve dış hesaplar derken..aslında, günümüze çokta tezat düşmeyen ama kelle koltukta yaşama korkusu ile bir adım önde olmanın telaşında yapılan katliamlar ve hepsinin ortasında sözü ferman sayılan bir padişah.

Sonra ki padişah kimmiş düşüncesine yöneltiyor insanı :)

vicdan..

2011-01-30T21:11:00.002+02:00

Bir gün;

yanyana yürümemeye başlanır

hizanız bir olsa da.

gözlerini kaçırdığında değil de,

söylediklerinin ardında

saklamaya çabaladıkları

dolanır durur

ellerinde, dilinde

ha döküldü, ha sökülecek!

samimi-yet ne denli yeterli kalır

büyütürken o

kucağında buz dağları!

Bir gün;

vur dum duymazdın

o gün vurdu en çok sol köşenden

bildiği en apaçık yarandan!

Elini uzattığında

lütuf ihsan eyledi o..

Hata'sızdı

Suç'suzdu

-kendi değerlerinde-

Sustun.

Bir gün;

Adımlarının gerisinde kaldı.

Yürüyüp gitmek yakışmazdı

-vicdanına sor-

silkeledin, gittin!

İstanbul Hatırası / Ahmet Ümit

2011-01-18T20:41:00.002+02:00

Son dönemlerde okuduğum kitapların başı, sonu yada kendisi dönüp dolaşıp İstanbul'a çıkıyordu. Derken Ahmet Ümit'in İstanbul Hatırası ile ince ince içime işledi kendileri, blog şablonun değişme sebebi de tamamı ile bu kitapla ilgili.

Jean Christophe Grange (yazana kadar bir kaç kez nete bakmak zorunda kaldım)'ın Kızıl Nehirler'ini ilk okuduğumda, elimden bırakamamış, işe gidip-gelirken yol bana yetmemişti :) İstanbul Hatırası'nda da aynı lezzeti buldum. İnsani duygularla sarmalanan, hisli, romantik, kanlı, merak uyandırıcı, kan ve cinayetlerle bezenmiş, çok güzel bir kitaptı.

Her bölümünde yada her cinayette öğrenilen İstanbul'a ait tarih bilgisini de katarsak işin işine, mutlaka okunması gereken bir kitap.

http://www.zaman.com.tr/yazar.do?yazino=994293

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/dorsay/2010/07/11/istanbul_hatirasi_ahmet_umitin_son_surprizi

Deniz / Birhan Keskin

2011-01-17T00:05:00.001+02:00

Uzun uzun bir yağmuru okudum,

Uzun ıslığını taşıdım rüzgârın,

Uzak bir kıyıya mektup yolladım.

Döndüm, derinde dövdüm kendimi.

Duydum, kırıldı içimde tuz sesi

Bir derine ağladım.

(Keder saldı içime bir denizden bir midye,

Taşı gördüm ağırlık indi dilime)

Engin de kendinden uzağı özlermiş

Ufuk bir şey değilmiş bana, gördüm.

Hayal kıvamıymış aşk,

Gülün kokusunu bademin neşesini

istedim.

Ah bilemedim de nasıl geniştim,

Koşup kapaklanayım bir kucak istedim.

(Yeryüzü Halleri'nden)

Lüsyen / Can Dündar

2011-01-13T23:02:00.003+02:00

“Lüsyen” Çok küçük yaşlarımda, henüz ne gördüğümü anlamadığım bir dönemde rastlamışım, ilk fotoğraflarına. Abdülhakhamit’in tablosu, eşyaları, kalemleri ve çalışma masası ile beraber duvarda asılı resmine. Ama unutmuşum işte, baktıklarımı, dokunduklarımı..Tâ ki, Can Dündar’ın kitabını okumaya başladığımda, sayfaların arasında Aşiyan Müze’sindeki ( babamın uzun süre çalışıp, emekli olduğuTevfik Fikret’in müzesi) fotoğraflarını görünceye dek.

Abdülhakhamit döneminin elit, entelektüel ve hatta dâhi olarak görülen, yaşını başını almış zat-i muhterem kişilerinden biri. Lüsyen nerede ise onun yarı yaşından bile küçük. Birbirlerine besledikleri duygular, yaşadıkları zorluklar, ayrılık dönemlerinde birbirlerine yazdıkları sözcüklerle beslenen sevgileri.

Karışık duygularla okudum, kitabı. Onaylama, içten itirazlar, yadırgama, acıma, bazen haklılık payını da ekleyerek. Sadece yaşadıkları aşk değil, yaşadıkları o savaş dönemlerinde Anadolu’da insanlar çabalarken, yurtdışına kaçmaları, tutarsızlıkları vs.vs. Abdülmecid’in konuğu olarak Dolmabahçe Sarayı’na taşındığını, Zincirlikuyu mezarlığı’na çok büyük bir törenle ilk gömülen ilk kişi olduğunu da, bu kitapla öğrenmiş oldum. Okumalı J

içtihat..

2011-01-13T20:46:00.001+02:00

Pazartesi nin anlamı olmalı

Salı nın “bir” anlamı..

Cuma nın bambaşka!

Günü güne devirirken..

Eklerken,

ard arda harfleri

Seslendiğin cümlenin

Tek bir anlamı olmalı

Benim bildiğim!

yitirdikçe, bilinen..

2011-01-13T20:27:00.003+02:00

Geniş camların ardında

karanlıktaydın

Hüzün perdesi ardına dek açık.

Yalnız

Sessiz ve yitik.

Zifiri siyah emerken kendi içine doğru, bedenini.

Gözlerin

Ev ev

Sokak sokak

Tek tek parlayan ışıklarda

Bütün olduğunda geceyle

anladın.

Sadece

durduğun -bu- yerden görebilirdin

dışındaki umudu.

Kaplumbağa Terbiyecisi / Emre Caner

2011-01-10T19:47:00.002+02:00

Kaplumbağa Terbiyecisi tablosu çok tanınmış olsa da, ben Çiçekleri düzelten o narin bayana ait tablosu'nu çok sevdiğim bir ressam olarak, ilgiyle okumaya başladım kitabını.

Yaşadığı döneme göre oldukça aydın ve entellektüel bir kişi olmasının yanında, hukuk okumak için Paris'e gidip, resime ilgisi nedeni ile okulu bıraktığını..Daha sonra Sadrazamlığa yükselicek olan İbrahim Edhem'in oğlu olduğunu, Osmanlı'da yapılanan ilk arkeoloji müzesi'nin müdürü olduğunu -Bu görevi sırasında Osmanlı toprakları içindeki taşınabilir bütün sanat ürünlerini, toplama, koruma ve sergileme düşüncesiyle çalıştı.-

Paris'te tanıştığı Alexandre Vallury'e Arkeoloji Binası'nın yapımını teklif eder.-Müze müdürlüğü sırasında pek çok kazı başlattığı gibi, İskendder Lahti’nin çıkarıldığı 1887 Sayda kazısına kendisi de katıldı. Arkeolog T. Reinach ile birlikte Sayda kazısıyla ilgili öenmli bilgilerin bulunduğuNecropole Royale du Sidon ve heykelci Ervant Oskan’la birlikte Le Tumulus de Nemwoud Dagh adlı kitapları hazırladı.-

Sanayi-i Nefise bugünkü Mimar Sinan Güzel Sanatlar'ın kurucularından olduğunu, resim bölümü ile kendisinin ilgilendiğini Mimarlık bölümünü ise Vallury'e emanet ettiğini bu kişininse; İstanbul Erkek Lisesi, eski Haydarpaşa Lisesi( ortaokul döneminde kısa bir süre de olsa, içinde okuduğum o muhteşem bina), Karaköy'deki yine pek çok mimarının da aynı kişi olduğunu öğrendim.

Güzel bir tarih kitabı, okunmalı :)

İstanbullular / Buket Uzuner

2011-01-10T19:35:00.003+02:00

Hayatları birbirlerine değerek, içiçe, anlarını paylaşarak geçiren bir grup insanın..Tekil ama sesli düşünceleri. Birbirlerinden uzak ama aynı mekanda, farklı tepkilerle yaşadıkları bir İstanbul macerası..daha doğrusu, havaalanın dışına bile çıkmayan bir gün.

"Böyle korku dolu bayağılıklara ayıracak hiç zamanım yok! İstanbul'um ben, Ön Asya'nın, Yakın ve Orta Doğu'nun, Balkanlar'ın ve Doğu Ege'nin, Kafkaslar'ın ve Doğu Akdeniz'in en Avrupalısıyım ben! Çağ açan, çağ kapayan en güçlü şehriyim bu diyarların. Doğuştan Avrupalıyım; hem Bizanslı, hem Romalı, hem Osmanlı, Hem Türk'üm! Bir zamanlar şahsımın başkent olduğu devlete ve mülke bizzat "Avrupalıların Avrupa'nın hasta insanı(!) adı taktıkları şehr-i İstanbul'um ben!

Akdenizli, Karadenizli, Egeli, Avrupalı ve Avrasyalıyım, binlerce yıldır türbanlı dilberden saçları belinde salınan güzele, fesliden şapkalıya, feraceliden peçeliye, kalpaklıdan kasketliye, takkeliden kippalıya, kapalıdan açığa, her çeşit İstanbulluya bir arada yaşama şansı vermişimdir bağrımda, şimdi neden bu yüzyılın başında değişecekmiş karakterim, buna inanacak fâniye şaşarım! İstanbul'um Ben, ölümlülerin aşk ve ölüm korkusuyla ölümsüz kıldığı, şehirler şehri, cihan ecesiyim.

Benim adım İstanbul"

tekrar..

2011-01-06T21:36:00.003+02:00

Bir güne, kaç duygu sığabilirdi?

Sen

her düne;

her yarına; onunla var'dın.

Şaşkın!

dalga..

2010-12-31T00:05:00.005+02:00

Ne kalabalık her yer

sıkış pıkış

evet,

havalar da çivi hıncıyla kesiyor

yüzünü, kulaklarını, ellerini..

yorgunluk mu dedin

suskunluğu-mu-n nedeni?

değil.

sus'kunluğun!

anlamlara teğet geçerek,

salağa yatıyorum.

İstersen anla

istemezsen anlam'a!

aşk'a dek..

2010-12-20T22:20:00.005+02:00

yenilmiyor sevgisine
vicdan ruhum
sığışıp bu kompartımana
meydan okuyor acıya da
yenilmiyor

tutmuş
acı dolu sevgimden çekiyor
sevgilim
acı dolu
onun beni bırakıp gidişleri
ve aramızda kadeh kadeh şu zincir
anlatayım:
o, kadeh kadeh giderdi
alkol kokardı gülüşü
hep duyardım kadehin sesini
içerdim
o çok gider ben çok çok içerdim
acırdı tenim
bu
duymamı sağlardı gelişini
o alkol kokardı gelirken
çok da kızardı
üstelik sarhoş olamayışına
ve akşamları
inadına çok çok gururluyduk biz
eyvallahımız yoktu
içerdik
çokk çokk isterdik aşkı
öyle delikanlıydık sokakta
geçemezlerdi zincirimizden
yenilmezdik
acırdık sadece
çok çok acırdık
ve o dönerdi
köpek gibi öperdik birbirimizin gurursuzluğunu
uyurduk
yine akşam olurdu
o kokardı
ben sarhoş olurdum
kendisinden midesi bulanırdı
içemezdi benim kadar
ben içerdim
severdim çok bulunmayı aşkta
o da beni severdi bilirdim
5. kadehte beni bulur
o yüzden gidemezdi hiç 5 kadehten fazlasına
dönerdi
sonra beni görmek istemezdi
içi almazdı
hem o geldiğinde ben de uyumuş olurdum
kızardı kızardı
alkol kokar kokar kızardı
ben duymazdım
gururlanır gururlanır gider
gururlanır gururlanır dönerdi
en çok içkiye kızardı
içi almıyordu
ve kimse içkiyi ortadan kaldırmıyordu
her akşam içerdi
özlemiydi sarhoşluk
uçaktaydı gözü
hep gitmek isterdi, ulaşmak
aşk derdi özlemine
aşk için içkiyim
ama içi almazdı
ben çoktan sarhoş olmuş olur
arkamı dönerdim
zincir çekilmiş olurdu
dönerdi küfrede küfrede zincire
ve içinin almayışına
dönerdi küfrederdi bana da ona da
içkiye de
aşk arardı
aşkı
aşk
gizlenmişti sevgimizin ucuna
trende bir kompartımandaydı
tümm isteksizliği bundandı
tüm hayyaleri vardı kompartımanın dışında
o ucun ardında
ama kopamazdı, sarhoş olamazdı
almazdı içi yenilmesini sevgisinin
yenilemezdi
dönerdi
yenileyemezdik sevgimizi
acırdık çok çok acırdık
o kokardı ben sarhoş olurdum
aşk kokardı yıldız yıldız
dayanamaz sönerdim
gücüm yetmezdi aşkına
kokusu
alır beni bir sevginin ucuna görürürdü
dayanamaz severdim
ve gözlerim kör kulaklarım sağır olurdu çığlıklarına
dayanamazdım bensizliğine
Hak’sızlık ederdim
dönerdim arkamı dünyaya
zincir gerilir
o küfrede küfrede dönerdi
kocamandı sevgisi o kopmazdı
kokardı sadece
ben içerdim
o içkiye kızar içki kokardı
ikimizde sevgideydik
ben ucundaydım o geri kalanında
o içkiydi, ben sarhoş.
o kızardı hep kızardı
ve hep arardı
vermiş olduğu aşkı
ucunu sevginin
içerdi,içerdi
son dubleye getirirdi sevgisini
bakışırdık yatağa
içimden hep derdim keşke bana dönmese
özgürleşse
zincir gerilirdi
ve ben hemen hak yerdim
içerdim
ölmeyi yediremezdim kendime
o içememiş olur
küfrede küfrede dönerdi
ben içmiş ve sarhoş olmuş olurdum.
zaten almazdı içi
yetmezdi vicdanı
kocaman yüreği vardı
ve kocaman gururu
yanına yaklaşsanız
tekme tokat dalardı kavgaya
yenerdi beni ve herkesi ve vicdanını
ama dönerdi yine
yetmezdi vicdan onu anlatmaya
ama kocaman yüreği vardı
koyardı vicdanı bir kompartımana
gider gider
dönerdi
küfrede küfrede dönerdi ama dönerdi vicdana
çekerdi çekerdi zincirin ucunu
acıtırdı sevgimi
ve ben hemen içerdim son dubleyi
vicdan bendim kompartıman ben
küfrede küfrede dönerdi…
anlatayım:
sabah olurdu, ikimiz birden söylerdik:
beni aradıkları yer benim değil ki
aslında kaybolmadım da
çaldı bir gitar beni
ödeştik
yaratıcı oydu
okuyan ben
tek suçu okura olan düşkünlüğüydü
gece ödeşirdik
yenileyemezdik sevgimizi
mahkumduk
vicdanı yenen bir sevgi
görene dek
aşka dek
içerdik

Not: http://ekimm.sosyomat.com/

akis..

2010-12-19T02:22:00.005+02:00

sana baktım, beni gördüm.

sen hissediyordun

alçak tonda anlatıyordun

ben taşıyordum cümleden

ürktüm.

anlatırken, nasıl da çırpınıyordum

var olduğumu anımsaman için!

sana baktım, beni gördüm.

Ah acizdim, karşında!

kış masalı..

2010-12-16T23:51:00.004+02:00

akşama varmadan

sabahlara yorgun göz kapaklarının ardından

günaydın derken..

yağmur

saçlarının perçemlerinden süzülür

emek için, para için, varmak için

sen

telaş

soğuk

peşi sıra..

balkon altında serenad yapan prensin; yok

reveranslar

sana değildir sarayında

olsa olsa

sildiğin yerlere!

Söyle,

kim masalına, kış kış dedi?

ilmek ilmek..

2010-12-07T00:22:00.003+02:00

kalın şişlerin üzerine ilmek ilmek atıp umutlarını

söküklerini örüyordun, ömrünün!

izledim seni

öyle

sakin..

tükenirken; hayalden yumağın

sözlerim

sarınırken; uzayıp giden heveslerin

sıcağım

ördükçe

kalan boşlukları doldurmaya

ben

yetmedim.

neden..

2010-12-04T00:17:00.003+02:00

süzülüyorsun boşlukta

kendi etrafında döne döne..

savuruşunda rüzgar

acını, kazıyor bedenine.

sarhoşluğun

bundan!

New York'ta Beş Minare /Mahsun Kırmızıgül

2010-11-28T20:10:00.003+02:00

Üzerinde bu kadar konuşulunca, dinleyince görmeden olmazdı :) Mahsun Kırmızıgül'ün daha öncesinde de rekorlar kıran filmlerini izlemek için istek duymamama rağmen, buna neden kayıtsız kalamadığımı bilemiyorum, doğrusu. Sinemada bir film izlerken gösterilen fragmanı etkiledi belki de, beni.

Görüntüler çok güzeldi. Cami, zikir, özellikle Ali Sürmeli'nin vaaz sonrası cami avlusundaki o kuşlar etrafında uçuşurken görüntüler, Amerika çekimleri, Hacı Gümüş'ün evinin ışıltılı beyazlığı, duvardaki Bitlis fotoğrafı üzerinden Bitlis'te güne yeni doğan güneşe yönelen kamera etkileyiciydi.

O denli bir emek varken ortada, detayları görmemezlikten gelmek gerekiyor belki de:)

FBI ajanı Becker'ın ikiz kulelerin altında kalan ağbisi nedeni ile hissettikleri gibi. İlla ki, hınç için bir sebep olması gerektiği neden düşünülüyor ki acaba? Hacı'nın kızı ile nişanlısının evden acele koşarak çıkışlarını da, bir süre unutamıycam sanırım. Yine Becker'le Mustafa San

dal'ın karşılıklı Türkçe konuşmaları sırasında, Sandal'ın kitap okur sesi ile verdiği mesaj, yanında oturan Kırmızıgül'ün neler konuşuyorsunuz diye sorması gibi..

Şu var ki, son ana kadar Deccal'in melek görünümü ile kendini gizleyen Haluk Bilginer olduğunu düşündüm durdum. Orada izleyenleri ters köşeye yatırıyordu belki de, film.

Prensesin Uykusu / Çağan Irmak

2010-11-28T19:41:00.005+02:00

Düşle gerçek, gerçekle masal arasında..perili, hüzünlü, gülümseten, içinizi de sızlatan bir filmdi. Sanki Çağan Irmak içinden geçen bütün film tekniklerini kullanabilirim diye göstermek istemiş bizlere :) Birden ortaya çıkan fantastik görüntüler, geçmişi çizgi filmle anlatan kareler..ilginçti gerçekten.

Doyma Noktası / Sema Kaygusuz

2010-11-26T20:46:00.004+02:00

"her geçen gün biraz daha yükselip yayılarak, o küçük tohumu anımsayıp kendi belleğimi büyütüyorum aslında. Yağmuru, çavlanı, kayaları unutmadan kendi geçmişimi okuduğumda her şeyin kendi tasarımım olduğuna inanarak anlıyorum seni. Ben, beni bulacağın yere gelmiştim. En üzgün, en aç en umutlu olduğun anı kollamıştım, doğru. Her ne kadar bir raslantı gibi görünse de senin avuntunu saklıyordum içimde. Buluşabilmemiz için. İşte bu yüzden ne zaman gelip dallarımdan birine tünesen, aramızdaki o kanlı yolculuğun hatırına koruyorum seni. Yutkunduğun o kokuyu, benim eşsiz kokumu anımsamadığın için, gün geçtikçe serpilip yayılarak, her mevsim yeşil yeşil katlanarak, bedenimden eğrilerek uzanan gölgeye bakarak, kızıyorum sana. Güzel gözlüm...İçinden geçtiğim soylu Ardıç Kuşu. Kök salmış olsam da şimdi, dalımı titreten güçlü rüzgârlara aldanarak, gidebilmenin buruk umuduyla seviyorum seni."

http://www.dogankitap.com.tr/kitap.asp?id=537

fırtına..

2010-11-22T23:43:00.003+02:00

gökyüzüne

buluta

bir kanada

bırakırdın kendini..

oysa

ne ağır yüreğin!

gündü güneşti

ne ara karardı göğün?

uzaklaş

uzaklaşmalısın

devrildi devrilecek

bu sandal!

Son Ada / Zülfü Livaneli

2010-11-21T21:20:00.003+02:00

"..bu romanda insanların hepsi de canlı ve yaşıyorlar. Bir de tilkiler var. Bir de orman var, ormanın çamları, tilkilerin vatanı, bir de martılar. Hiç bilmediğimiz martılar...İnsanlardan bile daha güçlü anlatılmış. Zülfü'ce yaratılmış martılar, başka bir romanda, başka bir yerde olamazdı.

Bakkalın bir sakat çocuğu var. Sakat mı değil mi romanın sonuna kadar bilmiyoruz. Bu çocuk bu romanda olmasaydı, roman bu kadar büyük olmazdı. Bir de bu romanın trajik yanı var, başka bir romanda olsaydı romanı da alır götürür şuraya atardı. Zülfü bu romanda inanılmaz ölçüler, olanaklar yaratmış. Her şey birbirine uyuyor. Edebiyatta görkemli bir söz vardır, büyük kapıdan girmek. Bu, büyük bir yazarın eseri demek.

Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiştir." Yaşar Kemal.

Okudum :)

Dili, anlatımı, olaylar bir solukta okunması için, sürüklüyor sizi.

kısa kısa..

2010-10-26T22:30:00.004+03:00

"yüzünü
gözlerini

kaçırma benden, ruhunu bildiğim
göz bebeğinin sıcağını özledim "

**

yankılanır tiz sesler, içinde

sokakta
kaldırım taşı üzerine
düşürken
anlamı bozuk umutların!

**

izleri belli
ne yapsan da
göz kenarlarında!

taşıyor kenarlarından yapıştırdıkça
bulanıyor
az tutkal beyazı
az hüzün karası!

**

solarken dalında
sararırken
o, son ince yaprak

rüzgar dokunur saçlarına
usulca, şefkatle
son baharda..

**

uçuşur eteklerin
döne döne
varırken maviliğine, denizin..

dalgasında savurduğunun
farkına varmaksızın!

**

kaos..

2010-10-20T22:38:00.002+03:00

Yanı başından geçiyor
arabalar, İnsanlar
hızla.

Tempo tutup, yürüyorsun
İleriye.

Ya varmasan, ne değişir?

Ellerin burada

Gözlerin

Bedenin..

Sessizliğinin ardında; yüreğin
Atarken dingin telaşsız

Sen, burada olmasan
ne değişir?

his.

2010-10-07T20:48:00.002+03:00

geçip bilinmezlik perdesinin ardından
minik kukla edasıyla sergiliyorum rolümü
sen çekiştirirken iplerimi!

koyverince beni..

uzanıyor kollarım iki yana
avuçlarım kapalı..
omuzlarım; düşük

dizimi
kırıyorsun!

başımı
eğiyorsun!

Tanrım, sev beni
oynama!

tekrar..

2010-10-06T22:56:00.004+03:00

artı bir

eksi iki..

- 1

senin olan, değildi!

sonuç?

= sıfır dersen yanılırsın.

bitmeyen bir(i) hâlâ karşında..

bakış açısı..

2010-09-22T22:02:00.003+03:00

Ne zaman ki çocukluğa döner sözler
İçin ısınır anımsarken..

Küçük
masum öpücük konarken
dudağının kıyısına
hesapla

kaç sözün toplamı anlatır seni, ona?

Avuçlarından süzülüp biten; biriktirdiklerinden
Olsun derken, olmadıklarından
Tükendiklerinden,

tükettiklerinden
sen büyürken

o küçülen

heveslerinden

Durdum, gidemedim iki adım öteye!

Hadi,
uzattım ellerimi

Biraz huzur verir misin?

Talep..

2010-09-07T00:01:00.002+03:00

Chris Brown Ft Ester Dean - Love You.mp3

Sen,
kendini katarken anlattıklarına
ağaç dalından sallandırırdın ayaklarını
biraz uçuk
biraz özgür
en çok çocuk..

Sırtımı dayarken
eksilmeyeceğini bildiğim
sıcağın değil, sendin..

**

Ucu bucağı nerededir gökyüzüne yükselen sesinin
Gözlerimle takip ederken yakaladığında
Avucun içine saklasam ya yüzümü?

**

Mırıldanırken şiirimi

Tozları silkeledin, örtüleri attın
üzeri açık tüm sözlerin!

Benim kadar, sen de hisset isterdim..

Kısa kısa şiirler -kendi deyimi ile notlar-

2010-09-01T22:20:00.004+03:00

KENDİKENTİNE

Sertten poyraz çarpar
ışıklarımı söndürdüğüm
direklere
evime hapseder..

Boşluğundan
basmaya ürkersin; sokaklara!

- - - - -

İZ DIRAP

Ne dindirir seni mi?

- - - - -

KUMBARA

Ne zaman
iki güzel kelime yan yana getirsem
bir
kenara
''sana '' saklıyorum

senden sonrası yok
senle, sonrası var!

- - - - -

FAZLA

küçük
engeller bırakmaktaydım
bana ulaştığın
ara sokaklara

belki
takılıp
düşerdin

ve
içindekiler
dökülebilirdi ...

sen; her zaman

''bir aşk için fazla''

dikkatliydin.

Not: http://cnberk.sosyomat.com izin için teşekkürler :)

kaçış..

2010-08-30T23:11:00.001+03:00

Baktılar ki; hiçbir yere varıyor sordukları adres
Vazgeçtiler.

Sen;
kapı arasına dayayıp, bakışlarını zorladın.
Sonuna dek açılırken, kollar
Ben zarfını yırtıp attım!

denizde akşam..

2010-08-28T12:32:00.002+03:00

Gecem de
denizin siyah dalgaları üzerinde, parlayan mehtap
Işıklarından yol yapıp
Sunma!

Özlediğim efkâr mı sandın?

**
Fısıldardım, kulağına vakit dünken..
Söz, onunla tamamlanmaz mıydı?

Çıkıp yollarına, sen derdim
Benle başlayan hikayelerin, vardığı son durak
Sen!

**
Baharın ilk günü..
Sesim yetişmedi –sandım- ardından
Susmuşum , yanıldım.

**
Dalıp dalıp gidiyorsa gözlerim
Sularına
Ağırlığını al, bakışlarımın
Aksin
Aksın birkaç damlayla
Silerken elimin tersiyle

Yüreğimden havalansın kuşlar
Çığlık çığlığa!

**
Eylül, kapımda
Gülüyorum da
Yaşıyorum da
Severim de, eylül’ü sevdiğim kadar!
Özlemin en tenhamda, alev alev yanar
Unuttuğun kadar, unutulmasan da!

Hasret; keskin dişlerini geçirip etime
parçalarken ufak ufak

Duymasan, bilmesen ne değişir?

**
Gecem de parlayan mehtap
Işıklarından yol yapıp, sunarken
Özlediğim efkâr mı sandın?

Kelimeler hayat olurken
Şiir acı çeker
İçim diner!

ncesaz Denizde Aksam.mp3

Yılda bir kez kendime :)

2010-08-25T21:43:00.003+03:00

Jehan Barbur - Neden
Yükleyen musicplay. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin..

Birhan Keskin..

2010-08-22T22:53:00.002+03:00

geç benden, ben dururum, ben beklerim, geç benden,
ama nereye geçersin benden ben bilemem.

dediler ki, olgun bir meyve var sabır perdesinin ardında,
dünya sana sabrı öğretecek, olgun meyvenin tadını da.

dediler ki, şu ağaçlar gibi bekledin, şu ağaçlar gibi hayal,
şu ağaçlar gibi kederli.

açıldım, kapandım, açıldım, kapandım, gördüm
gelenler kadar gidenleri de,
hani sabrın sonu, hani gamlı eşek, pervasız nar nerde,
hani bahçe?

biri gelse.. biri görse.. biri gelmişti.. açmıştı.. durmuştu..
duruyor hâlâ bende.

kaç zamandır çınlıyor içimde bu boşluk, kim
kıydı, bahçenin şen duluydu, karşımda duran dut?
en çok onunla bakıştımdı, bir kere olsun dilegelsindi,
çok istedimdi.

bana kalsa susardım daha, ama dilimdeki paslı kilit çözülür belki,
sapaya kaçmış cümlem uğuldar, içimin kurtları kıpırdar diye
gıcırdandım takatsız.

gördüm hepsini, gördüm hepsini, sabrın sonunu!
biri gelse, biri görse, şimdi,
rüzgâr sallıyor beni...

Birhan Keskin

öylesine...

2010-08-19T00:19:00.000+03:00

En arka satırdaydı
paragraf başında,
parmak uçlarımda yükselip
bir kaç mânânın üzerinden, gördüm.

“mahur bakışlım, günlerim bir papatya tarlasının içinde yitip gidiyor gibi..
Yolumu izimi kendimi
Zamanı anları ve de seni
birbirine karıştırıp, her defasında
düne uyanıyorum.”

Kınında saklıydı; keskin ve acı
öyle, gözlerden ırak
öyle, rastladığında
kazınan tenine..

“yitip gidiyor muyum heyecanım
yada duruyorum, üzerimden akıp geçiyor
İnsanlar sözler bakışlar şarkılar

fasıla dönerken mırıltılar
birbirine dibinden tokuşturulan iki kadehten
susuz kalanım.”

En arka sıradaydı
Vardığında bakışlarım hizasına
bitmişti..
o anda unutuldu-m-!

kâbus..

2010-08-10T00:10:00.001+03:00

Beyaz bir duvar
Kenarında ince gök mavisi şerit
Kapısında g-e-rilerinden kalma gölge.
İçeriye değil, dışına atıyorsun kendini küçük bir adımla.

Gölge
tutunup eteğinin ucuna, ağırlığını asıyor, bedenine..
görmemezlikten gelinebilir belki, bilmemekten!

Takılıp, bir hanımeli kokusunun peşine
Saçlarını, kendini savuruyorsun
daracık, minik parke taşlı arka sokakların neşesine..

Ölçüsüz uzun kolları var, yakanda
Anılarından sararken, bugüne yetişiyor!

vardığında, büyüklüğü yüreğinde ki denize
üzerindekileri sıyırıyorsun,
tapınır gibi; tenin güneşe!

Geride mi kalıyor varlığı?

Ayak parmaklarından
diz kapağına, beline, omuzuna..
Omuzundan. ağız boşluğuna
içine
nefesine

emerken dudaklarından
nefesinde hayat bulurken, yeniden
boğulmamak için, çırpınan
sen!

ifşa..

2010-08-08T16:15:00.002+03:00

Gözlerinden düşüyor , gizlediklerin
Parmak uçlarıyla dokunup
Orada diyorlar, acımasızca

-Görüyorum.

Çözmek ve dile getirmek
En derin sırlara ulaşmakla eş değildi ki, sen için.

Yudum yudum içerken acını
sanki, anason etkisinde dudağın kenarındaki, bilmiş tebessüm
Gülerken ifşa edenin!

içinde ağırlaşıyor, zaman..

Önce kalbin
Bakışların
Ellerin
Uzaklaşıyor, teninden
Minik toz zerreleri gibi parça parça savruluyorlar etrafa..
Ne sana aitler, ne bir başkasına.

Süzülüp, gözlerinden düşünlere ekleniyorlar
Bir
İki
Üç
Katlana katlana hüzün!

-ne diyorduk?

-sıkı sıkı sarılsam, kelimelere
çıplak kaldığında üşürken, ruhum!

mahcup..

2010-08-06T21:03:00.002+03:00

Işıl ışıl ve güleç
Memleketinle eş,

sesin.

Hizasında durup
bir solukta sunarken;

bağını, bahçeni, sofranı, kendini
karşındakine..

yabansa sesim, senden değil
benden utanır,

kısılır!

Basit..

2010-08-06T20:57:00.000+03:00

Neden ağladığımı, bilmiyorsanız
ne zaman güleceğimi, anlayabilir misiniz?

Böyle ise; aradaki denge-miz-
Gayet, basit!

Di Caprio / Başlangıç..

2010-08-01T22:41:00.007+03:00

Biraz matrix, biraz avatar denebilir belki de..Ama muhteşemdi. Soluk soluğa, düşündürmeye zorlayıcı, anlamaya itici, bir saniyesini kaçırmadan, sonraki adımın telaşında kendinizi bulduğunuz. Konu rüyaların içinde yaşanan gerçekler olunca, gerçeklerin içinde beliren düşler, bunların ekrandan bize yansıltılması da, muhteşemdi..Birden binaların içine dolan sular, patlayan, çöken yollar vs.vs. (çokta detay vermemeli, yeni izlenmeye başlamışken)

Di Caprio ve diğer tüm oyuncular etkileyiciydi. Salonda derin bir sessizlik, kıpırtısızlık hakimdi :)

Uyanmalarını sağlamak için dinledikleri müzik Edith Piaf'ın şarkısıydı. Neden özellikle o şarkı diye düşündürdü, doğrusu..

http://www.fileden.com/files/2009/9/5/2565257/Edith%20Piaff%20-%20Non,%20Je%20ne%20Regrette%20Rien%20-%20Rien%20de%20Rien.mp3

Akılda kaldıkları ile 2 film..

2010-08-01T20:10:00.006+03:00

TUTULMA

İlk iki filmi ve kitaplarını okumayanların, anlaması, sevmesi oldukça zor bir filmdi :) Jesper'in insanların hislerini kontrol etme , Edward'ın düşünceleri okuma yeteneğini herkes biliyormuş gibi, üzerinde konuşmadan, izleyene aktarmaları gibi...Hatta, Edward'ın bir tek Bella'nın düşüncelerini okuyamadığı da, eklenmeli.

En çok merak ettiğim Kurt Adamları'n dönüşümüydü ve etkileyiciydi..Kitapta çokça bahsedilen yüz güzelliği, Edward haricinde tüm vampirlerde fazlası ile vardı. Yeni vampirlerden oluşan grubun saldırısı, çokta dehşet, korku yaratıcı gibi aksettirilmemiş olsa da, dövüşme sahneleri, özellikle victoria'yı kovaladıkları bölümler, etkileyiciydi. Filmden çıkar çıkmaz, yazmayınca içimde kalanlar, oldukça azalmış. Hele ki, di caprio'nun filminin etkisindeyken :)

SİHİRBAZ'IN ÇIRAĞI

Filmlerin vazgeçilmez büyücüsü, Merlin..Üç yardımcısından, ikisi birbirlerini sevince, diğeri de o bayanı sevince, o onu değilde, diğerini sevdiği için, kısaca istediği olamayınca, herkese sırt çevirip, kötülüğe döndüğünde :) film başlıyor. Nicholas Cage'i her daim seven biri olarak, izlemeliydim bu filmi. Yaşlanmış biraz, hele ki birlikte oynadığı acemi delikanlının yanında, daha bir yaşlıydı. Niye, yardımcı bir rol olsa dahi, karizmatik bir kişi seçmezler, merak ettim doğrusu? Eğlenceli, sihirli, aksiyonlu, orta ölçek bir filmdi kısaca..

Konser - Funda Arar

2010-08-01T01:10:00.002+03:00

Yer: Kuruçeşme Arena

Sıcak bir Temmuz gecesi..Mel&Vili, öncesinde tiramisu+çay, kumpir+çay eşliğinde dedikodu, ardından Beşiktaş'tan Kuruçeşme Arena'ya kadar ahenkli bir yürüyüşle varış :)

Güçlü bir ses Funda Arar. Detone olmayan, kuvvetli ve etkili bir ses. Bu konseri 70-80'li yıllara ait bir nostolji konseriydi. İlk bölümde, 70'li yıllar çok çok keyifliydi. 80'ler biraz daha ağır, damardan şarkılarla hüzünlendirdi..

Livaneli'den Karlı Kayın şarkısını söylemesi, bizim için gerçek bir nostalji oldu. Yine böyle bir temmuz akşamında, 95 yılında bir tatil köyünün barında, iki kafadar uzatılan mikrofona bu şarkıyı söylemiştik. 15 yılın ardından, önce karlı kayın..ardından, çok sevdiğimiz "yapma dedim, yaptın gönül" süperdi..

Güldük, dinledik, söyledik, hüzünlendik, yine güldük :)

küçük not: güzel bir fotoğraf çekmişim, eklemesem olmazdı..

Tekrar..

2010-07-30T21:01:00.001+03:00

İki yüzün var, senin
İki yüzünden biri , melek
İki yüzünden biri, boşluk.

İkiyüzlülüğünde, yok değil ama
Biri insan içinde
Biri kendi içinde!

Babil'de Ölüm, İstanbul'da Aşk - İskender PALA

2010-07-27T22:54:00.002+03:00

Onlar aşkı birkaç açıdan ele alıyorlar. Mecazî, ilâhi, mistik ve tensel. Hilleli şairin önemsediği aşk ise plâtonik bir vadide akıyor. Doğu’da gönül diye bir şey var ayrıca. Kelime anlamı bizim yürek veya kalp dediğimiz şey ama ondan çok ayrı bir kavram. Bir nesneden çok bir tavır, somuttan çok soyut bir öğe. Muhammediler dışında gönlün ne olduğunu tam olarak açıklamak mümkün görünmüyor. Onlar da bunu açıklamıyorlar zaten, yaşıyorlar.

Çünkü, aşk gönülde tecelli ediyor, doğuşu da varlığı ve batışı da gönülde. Bizim bildiğimiz sevgi ve tensel ilişkiler Doğulu aşkın yalnızca bir versiyonu, hatta en aşağı versiyonu. Ondan ötede daha yedi katman var aşk için.

Bu öyle bir hastalık ki, hasta bu hastalıktan zevk alıyor ve kurtulmak, derman bulmak istemiyor. Öyle bir acı ki, aşk sahibi bunu arzu ediyor ve aşk derdine uğrayan kişi bir daha iyileşmek istemiyor. Acı çeken, acıdan kurtulmayı denemiyor. Zor gibi gözüken şeyleri kolay gösteren de, doğuştan olan huyları ve doğal eğilimleri değiştiren de o.

“seven” bir sıfat orada ve “sevilen” bir isim. O ismi bilmek sevmek için de, uğruna ölmek için de yeterli. Seven sevilenin uğrunda daima hasret, hicran, ayrılık, firkat acıları ile besleniyor. Acılar olmadan, uykusuz geceler olmadan, huzur bulamıyor âdeta. Bu yüzden âşıklar Doğu’da, yıldızların çobanı olarak bilinir. Onların gözkapakları bulutlara ders okutur, gözleri denizlerle yarışır.

***

Eski şairler romanları ya mesnevi biçiminde uzun uzun yada bir roman konusunu bir tek beyitte kısacık ama derinlikli anlatıyorlardı. Onların romanları da piyesleri de, ya bir cengaverin, bir kahramanın ölümsüzlüğünü anlatmak yada ibret alınacak bir öyküleme için var idi; insanların çatısını açıp evlerinin içine bakar gibi müzevirliklere tenezzül etmezdi.

Rahmanî iken beşerîliği tercih etmeyi aklım almıyordu. Ruh iken kalıp olmayı, mânâ iken maddeye kısılıp kalmayı, soyut var iken somutlaşmayı hazmedemiyordum ben. Bütün somutlar ancak soyut için olmalı, bütün maddeler mânâ uğruna harcanmalıydı bana göre.

Zaten efendim Fuzulî’ninde, eski efendileriminde yaptıkları bundan ibaretti. Onlar soyut konuları anlatır ama örneklerini somut olandan seçerlerdi. Böylece yaşanılan hayat veya elle tutulan dünya, hissedilen duygu ve görünmeyen düşünce için bir araç olurdu.

***

"İşin bir de farklı boyutu vardı. Satırlarıma gözlerini iliştirenler, başkalarına hissttirmediklerini sandıkları acıları benden gizleyemediklerini bilselerdi, acaba bana hangi duygularla yaklaşırlardı?" diyordu, bir satır arasında L&M yada Fuzuli'nin sayfalarına döktüğü aşkı, en başında Leyla'nin öptüğü anda hisseden, o çilek, parşömen kağıdı, kendine yakıştırdığı adı ile Kays. İçindeki Akeldan'ın sırlarıyla, yedi yılda bir toplanan, yedi kişiden oluşan BC üyelerinin elinde hırpalanan, diyar diyar gezen, o kitap.

"Bir kitapta yazarın ilk yazdığı değil, okuyanın son söylediği önemlidir muhakkak. Kitapların ve yazarların değişmez kaderidir bu. Bunca didinmelerim ve iğneyle kuyu kazmalarım, o son sözü doğru söylemek içindir.

Doğu, ak, erkek ejder yılıydı. Güz rüzgârlarında, divitimi yakut hokkaya bandırıp bu öyküyü yazmaya başladım. Ve Fuzulî'nin dizelerinde bir aşk oluverdi yirmi üç bün yıllık gizem.."

biraz gerçek, biraz rüya..

2010-07-18T00:14:00.004+03:00

Fırçadan damlarken suya, renk
dokunup en ortasına, bilinçli tercihinle dağıttın.

Yayıldım.

Dalga dalga
Renk renk
koyudan, açığa..

Eğildin; yüreğine kadar uzandı mavi
Yüreğime kadar deniz!

Döndüğünde arkanı,
Beyazdı; üzerime düşen gölge

Yanıldım.

Gölge sandığım, bomboş kağıt parçası.
Sıyırdın aldın renklerimi

Oldum, ebruli!

tekrar..

2010-07-09T20:31:00.002+03:00

küçüldükçe küçülürken, sen

onurundan değil
varlığımdan, varlığını azaltırken!

tüm değerlerin, ağırlığınca
yük bindirdin
yüreğime!

Okunup, eklenemeyenler..

2010-07-04T19:09:00.009+03:00

Eski Ankara, eski zamanlar, daha doğrusu siyah-beyaz zamanlardan başlayıp, günümüz Türkiye'sine, İstanbul'a ve insanlara ait kısa kısa anlatımlar..Bir şekilde hayatını etkileyen, hikayeleri ile kişilikleri ile akıllarda kalanları yazmış Puna Pamir. Son bölümden azıcık bir ekleme yapmak istiyorum.

"Uzun yıllar bu sandığın içindekileri aynı anda okumayı, hatta görmeyi yüreğim kaldırmamış. Bir psikiyatr bana, insanlar kolayca başaramayacağı şeyleri sürekli erteler demişti. Demek ki ben de sandığın içindekileri bir anda yüreğime sindirmeye hazır değildim. Tümüne birden bakmayı hep erteliyorum. Yine de ara sıra sandığı açıyor ve bazen sadece gazetelere göz atıyorum, bazen resimlere, bazen de annemin babama yazdığı ve babamın yazdığı bir mektubu açıp okuyorum. Ama hep üstünkörü ve sadece bir tanesini. Tümünü, sadece gözlerimle değil duygularımla da okuyacağı ve kendimi geçmişin izleri ile kahretöeye göze alacağım bir günün elbet geleceğini bilerek..."

Bunu ekleyince, bir kaç bölüm öncesinden de, bir-iki satır eklemeli diye düşündüm.

"Babam, 1952 yılının 5 Haziran günü Kore'de öldü. O gün annem, radyoda akşam haberleri okunmadan az önce eve gelmişti. Oturma odasına girince başından şapkasını bile çıkartmadan (o yıllarda kadınlar çoğunlukla sokağa çıkarken şapka giyerlerdi) hemen radyonun yanına gidip ses düğmesini açmış ve tam o sırada babamın ölüm haberini on dokuz haber bülteninin (ondokuz haber ajansı denilirdi o zaman) ilk haberi olarak bizimle birlikte duymuştu. O sırada ben beş yaşımdan biraz büyüktüm."......

"Babam, Kuzey Kore'yle Güney Kore arasındaki savaşta Güney Kore'ye yardıma giden Birleşmiş Milletler Ordusunda yer alan Türk Tugayının Komutan Yardımcısıydı."

D&R yada bir marketten, ucuz etiketi ve ismi ile dikkatimi çeken, ama okudukça kendini sevdiren, saran bir kitaptı..

MÜKEMMEL BİR GÜN

D&R dan, ucuz satılan kitaplarının arasından eleyerek seçtiğim bir kitap :)

İlginç olansa bu sıradan düşüncesi ile aldığım kitap, Ferzan ÖZPETEK'in bir kitaptan aktardığı ve 65.Venedik film festivali'ne katılmaya hak kazandığı bir filmmiş.

Başta farklı gibi görünen anlatıcıların, sonrasında birbirleri ile yaşamlarının içiçe olduklarını ve olayları kendi bakış açılarına göre görmemizi sağlayan bir üsluptaydı..

Sonunu maalesef tam olarak anlayamadım. Oldukça trajik bir şekilde bittiğini belirtmeliyim.

Tam olarak anlayamama nedenim ise; 256.sayfasına geldiğimde devam sayfasının yine tekrar 225.nci sayfaya dönmüş olmasaydı :) Şaka gibi ama gerçek..225.nci sayfa tekrardan başlayıp yine 256'ya kadar devam ediyor ve oradan 289'a atlıyor.

D&R'a bir şikayet maili attım, cevap alamadım. Aldığım mağazalarına tesadüf uğradığımda, fişi ile getirirseniz gibi bir açıklama da, bulundular. Sanki marketten alınıpta eve gidince, bozuk çıkan bir yiyecek maddesi gibi. Ki, ne zaman alıp kütüphanemde beklettiğimi bile bilmiyordum. "Önemli olanın değiştirmek, yenisini almak olmadığını bir kitap mağazasasında, seyyarda satılan kaçak kitaplar da, bile olmayan bu teknik hatanın olmaması " gerektiği fikrini anlamayan kişilerle konuşmanın sonuç vermeyeceğine inanarak, sadece kendimce kınadım..

OLASILIKSIZ - Adam FAWER

Çok konuşulan ve geç okuduğum bir kitap için, sanırım tek denebilecek olan..bu kurgu, zeka ve hayal gücünü taşıyan yazar, tüm övgüleri hak ediyor, olabilir. Diğer kitapları da okunmak üzere, sırada bekliyor.

Yitikler Gecesi / Gülten AKIN

2010-06-25T00:03:00.000+03:00

Şimdi dünya boşlukta yavaş
Sen bütün canlılardan uzaksın yalnızsın
Rüzgâr uslandı doruklarda
Dağ çiçekleri uykuya vardı
Ay bacadan aştı uyumaz mısın

Bir ıslak serinlik yürüdü
Kara sokaklardan içeri
Çıtırdadı durdu bütün gün
Ayaklarının altında bir şeyler
Bütün gün ölüler gibi sustun

Bilsen ötesi aydınlık çizginin
Delice yakardın eski şiirlerini
Bir tutam bulut iki damla yağmur için
Yeniden sevinirdin içten içe
Bilsen ötesi aydınlık çizginin

Bu hal senin halin değil
Bütün gücünü yitirmiş
Bu hal senin halin değil
Yaşamanın kendisini yitirmiş

En insan yanıyla sana dönük
Dost dediğin ne gün içindir
Unut uzağı olduğu yere
Kaldır yatağından vakitsiz
Kaldır başucuna getir

Şimdi dünya boşlukta yavaş
Sen bütün canlılardan uzaksın yalnızsın
Rüzgâr usandı doruklarda
Dağ çiçekleri uykuya vardı
Ay bacadan aştı uyumaz mısın

Gülten AKIN

mukayese..

2010-06-21T20:06:00.003+03:00

Hadi sen
unutmuştun kendini de, öyle sarmıştın
en geç geleni!
çıkarsız
beklemeksizin
evinin kapısından çıktığın anda, adımının dibinde.

Hadi sen
şükür diyebilmiştin ardından
iliklerine kadar işlediğinde
kavururken;
elemi, çilesi, heyecanı..

Ya o ?
Öyle bomboş, öyle hiç, öyle sıradan.
Yazık!

uç..

2010-06-13T02:13:00.001+03:00

Sonra…

büyük geniş duvarlara dayarsın başını, omuz yerine.
cam dışında akar süzülür, durmaz yağmurlar
içinde karartısı
ışık; düğmeye bastığında etrafını sarandır.

Sonra..

Amacı kalmaz hareket edebiliyor, olmanın
Soğuk karanlık bir kuyu dibi
Ev olur mu, yalnızlığa?

Sonra..

Aylar boyu gözlerin açıkmış ağırlığında, uykulara yatarsın
geceden sabaha..
sabahtan geceye uzar.
yorgunluğun; bir yastıktan diğerine taşıdığın.

Şimdi..
İçinde, bir minik kelebek
Çarparken kanatlarını
Ya düşecek
Ya uçup gidecek!

Sesini duyuyorsun, yüreğinde..

İsmail / Reha Çamuroğlu

2010-06-07T13:13:00.003+03:00

Tarih kitaplarında okutulmayan, yaşayan birer canlı olarak öncesi ile başlanıp, İsmail'le noktalanan ama elbette ki, bir devamınının da olduğu bir anlatımdı. Farklı bir din, farklı bir görüş, farklı bir var olma çabası. Öğrenmek, bilmek adına okunmalı...Kıyım, kan, şiddet kavramları bulunduğunuz yerdeki bakışa göre değişebiliyor. Onur savaşım derken siz, karşı tarafta ki pek çok masum insanı da öldürmüş oluyorsunuz..
Sonu olmayan, sonu olamayacak hayatın gerçekleri aslında!

Kitabın içeriğinden çok hoşuma giden bir satır eklemek istiyorum. Şiirle ilgili olduğu için.

"Eskiden bir şiirin birden fazla anlamı olabileceğini bilmezdi. Okur ve kelimelerin anlamları üzerinde durmaksızın genel bir anlam çıkarırdı. Oysa Necm'den öğreniyordu ki, tasavvufta bir şiiri değerli kılan en önemli unsurlardan biri, şiirin birden fazla anlamı birbirleriyle çelişmeden taşıyabilir olmasıydı. Bir şiir herkese bir şey anlatmalıydı: Ümmiye, âlime ve arife. En önemlisi, avama ve havasa anlattıkları, kendi çerçeveleri içinde tutarlı ve anlamlı olmalıydı. Avam anlamalıydı, anladığı elbette kendi doğrusu olacaktı, havassın da öyle. Bu farklı doğrular, aynı kelimelerle ifade edilmeliydi. Bu nedenle kelimelerin yapılan, farklı anlamları ve çeşitli kesimlerde aldıklan özel anlamlar çok iyi öğrenilmeliydi. Nesimi'nin şiirindeki "dilber" kelimesinden avam başka, havas başka bir şey anlardı. Ama ikisi de doğru olamlıydı. Bu iki seviye de yanlış anlamlar verilmemeliydi."

tekrar..

2010-06-04T23:24:00.002+03:00

Bir adım geriye çekilirsen
bir adımla; uzaklaşırsın karşındakinden.

O adımdan, ortada kalan boşluk
mesafe değil, soğukluktur!

sağanak..

2010-06-01T20:35:00.003+03:00

çiseliyor

hızlı ve sert dokunuşlarıyla, sağanak halinde anılar.

yüzüne, yüreğine damlarken beliriyor

sorular
sorular..

nedir ispatı özlemin? sözler mi?
değer hangi terazide tartılabilir?

özen- itina- ayrıntı- incelik
cevap olabilir mi, öneme?

Oysa ki, tek bir düşüncenin
ardında değil midir, gerçek?

uyandığında güne, ilk aklına gelen hani

sokakta adımını atarken telaşla, esip geçen yüreğinden

elin çenene dayalı bakarken bir aracın penceresinden, sokağa

"o şimdi ne yapar?"

artçı bir deprem gibi titretmiyorsa içini, özlem
gerisi vs.vs.vs.

Kurtul'uş..

2010-05-21T21:24:00.004+03:00

Tek çığlık kurtaracak;
içinin yankısından..

yoksa!

çıldırmak; seninle anılacak..

tortu..

2010-05-19T17:34:00.000+03:00

Sonuna dek açık, kollarım
kendi etrafımda dönüyorum
ki çarpsın açık bağrıma, değsin tenime
başımın üzerinden,teğet geçen rüzgar..

*
Adın silindi!
Şefkatin, izleri
Bakışın, düğümleri çözen cazibesi
Sözlerin, gönlü okşayan küçük dokunuşları
Ya bu, her yüzde
Hâlâ o sûreti aramak neyin ifadesi?

*
yeldi, soluğumla
tutup ellerimden havalandıran

sabah; ben
kırlangıç; ben
gözlerim; ben
rüya; ben
gerçek; ?

*
telaşsız

kıpırtısız bir beden..
yaşamsa!
aksettiren tek delil, bakışlar

*
durağanlığında
akıyordu damarlarına, damla damla

saydamdı bildiklerin
önem kelimesine önem katan
ezberini bozan,anlatandı!
Dinledikçe, çoğaltan seni.

*
Anlatıldı, bitti..
Yaşandı, bitti..
ek için peşinsıra
"ve" yetmedi!

*
Sabah, kırlangıçlar geçer..

gözlerinde rüya artığı iz
gerçek mi ?
yine s(b)en!

When İn Rome / Aşk Çeşmesi..

2010-05-13T21:29:00.006+03:00

Söylemesi ayıp olucak ama Mel'le ayrı zamanlarda ve ayrı kişilerle olsa da, Aşk Çeşmesi'ne gitmişliğimiz vardı. Sırtımız dönük, para bile atmıştım evet:) Hatta İspanyol merdivenleri, coliseum, Vatikan kısaca Roma..

Eğlenceli, anlık kahkahaları engelleyemediğiniz, küçük-büyük sakarlıklarda, şaşkınlık nidaları -salonda pek çok kişi off ayy şeklinde tepki verdiği için- atılabilen, bir filmdi.

İşine son derece bağlı, güzel başrol oyuncumuz..kız kardeşinin düğünü için Roma'ya 1-2 günlük bir yolculuğa çıkıyor. Aşk Çeşmesi'ne atılan bir kaç bozukluğu sudan çıkardığı için, atan kişilerin, mucizevi bir şekilde "tanrıçası" haline dönüşüyor. Sevdiği kişinin de, bu kişilere dahil olduğu düşüncesi işleri daha da karışık hale dönüştürürken, mutlu sonla paralel bir mutlulukla salondan ayrılıyorsunuz:)

Remember Me / Beni Unutma..

2010-05-13T20:54:00.004+03:00

Alacakaranlık Serisi'nden çokça etkilenen kişilerden, ikisi olarak Mel'le bu filmi seçmemizin, Robert Pattinson'la uzaktan yakından ilgisi yok diyemem:) Vardı..Tamamı ile bilinçli bir seçimdi. Hiçte pişman olmadık, doğrusu.

Geçmişte yaşanan kayıpların, acıların üstesinden gelen yada öyle sanan yüreklerin, acıların, özlemlerin, kalp kırıklarının, çabaların içinde gelişen bir aşkın anlatımıydı. Sadece yaşanan "an" ın değerini bilebilmenin..

Son sahnesi ile de darmadığın ediyor, sizi.

Uçurtma Avcısı..

2010-05-13T20:34:00.003+03:00

Çok konuşulan, çok okunan ve eskiye ait bir kitap biliyorum. Ne kadar uzun zamandır, okumam için sırasını bekliyordu, kimbilir.

Okurken biraz "şeker portakalı" nı hatırlattı bana. Çocuk yüreği, gözleri ile anlatılanlar olduğu için sanırım. Kimi yerinde onlar gibi gülümsedim, kimi yerinde güneş gözlüklerimin arkasına saklanarak, dolan gözlerimi gizledim:) En çok ama en çok, sanki yaşar gibi o "çaresizlik" duygularında, içim acıdı. Tam da, çocuk istismarı gündemde iken, Bir Milyon Kalem'den bu konu ile ilgili maillerimi okurken ve yazamazken, kitabın o kısımlarına geldiğimde, kapattım sayfaları. Soluk alıp, duraksayıp yeniden okuma gücü bulana kadar..

Yine de, yazarı Khaled Hosseini'n Bin Muhteşem Güneş'i kadar iz bırakmadığını söylemeliyim.

yani..

2010-05-04T21:13:00.003+03:00

sarılıp sarmalanmış tümceler bütünüydük
Issız sokakların mazgallarından yükselirdi seslerimiz
o zamanlar.. yani daha çok yıldızımız varken gökte

yani sabah kahvelerinin tadı daha bir yapışırken üst damağa
o zamanlar işte, kara kuru mutluluklarımız vardı..

yılını hatırlamıyorum..
sanırım kuzeyden eserdi rüzgarlar o zaman da..
dolaylı tümleçlerden geçip, yüklemlere saldırdığımızda
yeldeğirmenlerine diz çöktüdüğümüzde yani..

yani elimizde mızrak sandığımız garip nesnelerle,
kendimizi bile korumaktan acizken,
yani dünyayı kurtarmak için,
yani anlamak için diğerlerini,
cesaretimizden gayrı bir şeyimiz yokken
beslenme çantalarımızda umutlarımız vardı..

hatırlamak güç şimdi
yüzümüze bir ayna tutulup
bu sensin denmeden önce.
kendimizi anlamadan, bilmeden saf ve edilgenken
henüz soru işaretlerinden ünlemlere geçemediğimizde yani

Yani başımızı hala kuma gömme lüksümüz varken
ve meziyet sanarken bunu
çayımıza katık diye attığımız gülüşlerimizle
ikindilerimizi karşılarken
yani hâlâ batmaya hazırlanan doğmuş bir güneşimiz varken

yani yalnızca kendi çevremizde dönerken dünya
sokak satıcılarından elma şekeri alınabiliyorken yani
dudaklarımızın arasından kin ve kan çıkmazken
süslü hatıra defterlerimizden göğe yükselirdi dostluklarımız

çiy düştüğünde yüreklerimize bir sabah
bir önlük geçirildiğimizde üzerimize
ve saçlarımız itina ile tarandığında bir yandan diğer yana
televizyonlarda nefreti, gazetelerde şiddeti
bacak aramızda şehveti tattığımızda
önce küçük sonra büyük kağıt parçalarının peşinde koşmaya başladığımızda yani
yani elimize kitaplar verilip okulların,
cebimizdekiler alınıp işin yolunu tutmadan

yani henüz gelişmemiş göğsümüz
sıkışıp ezmeden yüreğimizi
henüz arifesindeyken ayakta kalma savaşının
korkmuş gözlerimiz, dilsiz sözlerimiz oldu

şimdi o gözler dönüp bakamaz ki geriye
geride kalanların hızla yok olduğu
hafızaların silinip tüketildiği zamanlar bunlar
belki yeniden canlanmasın diye defterleriyle yakıldı tüm hatıralar

yani şimdi kalakalmışlık zamanı
yani şimdi komşu bahçenin erik ağaçlarında sevdiğimiz hayat ve aşkın
aslan kafeslerinde düşmanımız diye karşımıza konduğu zamanlar
yani bir yaratıcının sevilmekten çok korkulup reddedilmesi gerektiği zamanlar
yani artık cebimizin dolgun, tenimizin solgun olduğu anlar bunlar

yani şimdi yüreklerimiz ve ruhumuz bedenimiz içinde hapis
ve şimdi kağıt parçalarına ve küçük kartlarda resmimiz
yani verdikçe çoğaldı yüzümüze tutulan aynalar
yani şimdi biz, çok çok fakiriz!..

Not: Tekrar tekrar, severek okuduğum satırlar ve paylaşma izini için, teşekkürlerimle :)

http://yenibiri.sosyomat.com

Siyah Beyaz

2010-05-02T23:12:00.006+03:00

Ne büyük umutlarla gittim, aslında..Arkadaşlık, dostluk, paylaşım, özveri ile ilgili bol aksiyonlu olmasını beklemeden, ruha dokunan/doyuran bir film göreceğim düşüncesiyle. Öyle olması bir kenara, hiçbir şey anlatmadı bana ekranda gördüklerim, aktarmadı. Sıkıldım. Aynı film sahnesine, aynı sürelerle sığdırılan ve pek çok şeyi anlatan filmleri hatırlayınca, seçimim için kendimi suçladım bile demeliyim.

Bir sahnesinde, Tuncel Kurtiz masa başında, son derece doğal oynamıyor gerçekten sohbet ediyor gibi..peynirin tadına bakışı, içki içişi doğal. Ona eşlik eden Şevval Sam ise uzun süre yanında olan bir arkadaşı değil de, o soruları sorması gereken biri gibi, sadece sorularını soruyor.

Yakışmıyor o doğallığın yanına yada yine bana öyle geldi :)

Sanki, ikinci bir şansımız varmışta; konu bir başka sefere anlatılacakmış gibi giriş yapmadan, kişileri tanıtıyorlar ve sinemadan çıkıyorsunuz. O kadardı işte...emeğe, çabaya, elbette ki saygı ama sevmedim :)

anlam'sız..

2010-04-28T21:33:00.002+03:00

Üfle,
soluğunu yeni bir bahara..

Hiçbir şey eskisi gibi değil
biliyorum.
Taze yeni bir sabahın kokusuna, sal beni..

Bir tepede,
yeşillikler içine uzanırken bedenim
bir tek mavi gökyüzü
bir tek beyaz bulutlar
ve ben..

Beklersen!

Bir bir dağılacak umutlarım
soğuğa teslim bedenim
karanlık günlere tutsak.

Hiç bir şey
bende eskisi gibi değil, biliyorum..

Olympos'a yetişir mi çığlıklarım?
duy sesimi!

Ilık bir bahar güneşinin
öğlen telaşına, kat beni..

.
Resim, diğer adı ile Venüs'ün doğuşu tablosundan bir bölüm.

Zephyros : Batı rüzgarı, ilkbaharın müjdecisi
Flora : Yunan mitolojisinde yeşeren bitkilerin çiçeklerin tanrıçası

İnci ARAL / Mor

2010-04-27T20:26:00.003+03:00

Denizler de karalar da ben de aynı kara deliğin içinden üflendik dünyaya, diye düşündü Armağan. Bu yüzden yorgunluğumuz sabrımız ve direnmemiz aynı. Gözleri acıyordu. Duyduğu ıstırabı tanımlayacak sözcükler çok kullanılmış, kof ve sınırlıydılar. İçindeki düğümlenmeyi çözebilmek için onlardan çok daha zengin, esnek ve çoğul bir dil gerekiyordu.

Ayrıca ilk kez yaşıyordu böylesini. Yaşamak mı? Elbette. Rüyalar çoğu zaman, gerçekten daha gerçektiler çünkü. İnsanın en karmaşık, en dokunulmamış eğilim, arzu ve kaygılarını ortaya koyarlardı. Bozulup eğilmemiş, törpülenip yavanlaşmamış derin içselliğini. Kalıpların, yasakların içinde ketlenen, bastırılan duyguların, denetim ortadan kalktığında sere serpe ortaya dökülen gündelik tutanaklarıydı onlar.

**

Kitabın ilk sayfası, başka bir kitaptan alıntı ama çok hoşuma gittiği için eklemek istedim.

Marco Polo, tek tek her taşıyla bir köprüyü anlatıyor. "Peki köprüyü taşıyan taş hangisi? "diye sorar Kubilay Han.

"Köprüyü taşıyan şu taş yada bu taş değil, taşların oluşturduğu kemerin kavsi" der Marco.

Kubilay Han sessiz kalır bir süre, düşünür.
Sonra ekler: "Neden taşları anlatıp duruyorsun bana? Beni ilgilendiren tek şey var o da kemer."

Marco cevap verir: "Taşlar yoksa kemer de yoktur."İtalo Calvino-Görünmez Kentler-

Not: İnci Aral bu kitabıyla, 2004 yılı Orhan Kemal Roman Armağanı'nı almış, onu da eklemeliyim.

Deneme - 1

2010-04-20T23:55:00.002+03:00

Çok uyuduğumu düşünerek, bir an önce yataktan fırlamak isteği ile açtım gözlerimi.

O güne kadar hiç yapmadığım bir şeyi, çıplak uyuduğumu fark ettim önce. Sonra, üzerinde yattığım o garip yastık, çarşaflar, hatta derme çatma bir tahtadan yatak. Usul usul, örtüyü üzerime çekerek, çatı katı olan o yere bakakaldım. “hadi, in aşağıya artık” diye anne tonunda bağıran sesi duymamla, nerede olduğumu anlamak için yuvarlak havalandırma deliği gibi açılmış pencereye koşmam bir oldu. Uçsuz bucaksız bir düzlükten başka bir şey yoktu, gördüğüm. Az ileride, eski filmlerden hatırladığım ahır benzeri yapıyı saymazsak.

- Çabuk olsan, iyi olur. Ne bulupta yiyeceksin sofrada

Sandalyenin üzerinde duran beyaz patiska vari elbiseyi üzerime geçirip, saçlarımı ensemde toplayıp, içimde korkunun titremeleri ile indim merdivenlerden.

Bir yığın yüz vardı, tahta masanın etrafında ve genelde yaş ortalaması küçüktü. Bir küçük afacanın beni en alt basamakta fark etmesi ile kahkahaları başladı. Tamam, dedim. Kamera şakası bu işte. Eşeğin biri, eğlenicek diye, sana böyle bir oyun hazırladı. Bitti işte, kamera nerede ?

Değilmiş..

“gecelikle neden aşağıya indin” diye soruyordu anne tonunda ki ve görünümündeki kadın. Bön bakışlarıma karşılık, kolumdan sandalyeye çökertti beni.

O sırada, pencere kenarında ki ince telli gözlük takmış olan kişinin, gözlerini ayırmadan beni takip ettiğini hissettim. Yanına gittim.

- Neden durmadan bana bakıyorsunuz?
- Hayır, sana bakmıyorum.
- Bakıyordunuz.
- Bazen, saçlarına bakıyorum. Bazen, gözlerine yada ellerine, yüzüne.
- Benim onlarda ve bu kadar dikkatli bakmanız, rahatsızlık verici.

Arkamda ki, kırkırdaşmaların yine çoğaldığını fark edince, soran gözlerle masaya döndüm.

- Bu sabah neyin var senin, küçük hanım.Neden o sandalye ile konuşmaya çalışıyorsun?

Hapı yutmuştum. Demek ki, olan az aklımı da kaçırmıştım. Delirmiştim ben, başka bir izahı yoktu bunun.

yoldan çıkmadan, yola çıkmalı..

2010-04-17T12:31:00.002+03:00

Şakacı kahramanlarımı da getirdim yanımda,
hadi gidelim.
Upuzun bir sirk otobüsünün
rengarenk tekerlekleriyle,
denizlere, göğe,
ulaşamadığımız ve gökyüzü ile
birleştiremediğimiz uzaklara gidelim seninle..

şimdi yol zamanı.

Tüm renklerini bulayarak üzerimize,
ezgileri mırıldanarak kulağımızın arkasından tüm evrene
alnımdan akan bu yazısız filmi
benimle izle,
gel benimle
bana da anlatarak tüm bu olup bitmeleri..

Bir deniz fenerinde ışık olmak için bir akşam
mavi bir göğe doğurmak için tüm geceyi,
sancılarını unutmak için upuzun bir kışın..
Olduğumuz meydana kuralım çadırımızı..
Ne Nisan yağmurları,
Ne Mayıs sıkıntısı,
kucakladığımız mutluluğa sarılalım
sadece sen ve ben.

Arda kalanlar toplanır nasıl olsa,
Bir iki elyazması, kırık satırlı bir kaç şiir;
bir defteri bile dolduramayan..

// gün yanarken erkenden

jelizarose
http://wwwtideland.blogspot.com

gece'den..

2010-04-10T01:21:00.003+03:00

Arthur H - Lilly Dale.mp3 ">

gün, yorgun omuzlarında taşır hasreti
geceye vardığında; uykuya savrulan
koyu-gri, gam’dır
yorgan altında süzülen
o, tek damla gözyaşının gerçeği!

yanarken, anılarından birkaç gün
is lekesinin ortasında belirir
adının yitik harfleri..

Parmak uçlarında
incecik
göz görmez, kağıt kesiği sızı!

akarken, kan yerine sözlerin
göğe yükselen şiirin peşine takılan; ağıttır
o, acıtan kelimelerin gerçeği!